بر اساس تحلیل جدید بلومبرگ نیو انرژی فایننس (BNEF)، با وجود مداخلات گسترده دولتهای ایالتی برای تمدید عمر نیروگاههای زغالسنگ، حدود ۷۵ درصد از ظرفیت فعلی این نیروگاهها در استرالیا تا سال ۲۰۳۵ از مدار خارج خواهد شد و این رقم تا سال ۲۰۴۰ به حدود ۹۰ درصد میرسد.
در حال حاضر، شبکه برق استرالیا حدود ۲۲.۵ گیگاوات ظرفیت زغالسنگی دارد؛ ظرفیتی که بخش عمده آن فرسوده، غیرمنعطف و با ضریب بهرهبرداری پایین است. به گفته BNEF، حتی هزینه تأمین و سوزاندن زغالسنگ در نیروگاههای موجود نیز از هزینه کل احداث و بهرهبرداری نیروگاههای جدید بادی و خورشیدی بیشتر است.
دولتهای ایالتی طی یکی دو سال گذشته برای جلوگیری از کمبود برق، به تمدید عمر برخی نیروگاههای زغالسنگی روی آوردهاند؛ اقدامی که به کندی توسعه خطوط انتقال، تأخیر در صدور مجوز نیروگاههای بادی و ابهامهای سیاستی نسبت داده میشود. در این میان، کوئینزلند نقش پررنگتری داشته و دولت این ایالت با کنار گذاشتن اهداف انرژی تجدیدپذیر دولت پیشین، اعلام کرده است که استفاده از زغالسنگ را تا اوایل دهه ۲۰۵۰ ادامه خواهد داد.
با این حال، ایالتهای ویکتوریا، نیوساوثولز و استرالیای غربی نیز توافقهایی را برای ادامه فعالیت نیروگاههای زغالسنگی اعلام کردهاند؛ توافقهایی که هدف رسمی آنها، تضمین ورود ظرفیت جدید خورشیدی، بادی و ذخیرهسازی پیش از تعطیلی نیروگاهها عنوان شده است.
گزارش BNEF تأکید میکند که ناوگان زغالسنگی استرالیا، اگرچه همچنان ستون فقرات سیستم برق محسوب میشود، اما از نظر فنی فرسوده، از نظر اقتصادی ناکارآمد و یکی از بزرگترین منابع انتشار کربن است. بر اساس این گزارش، طی ۱۰ سال آینده حدود ۱۶.۹ گیگاوات از ظرفیت زغالسنگی، معادل ۷۵ درصد کل ظرفیت فعلی، بازنشسته خواهد شد. تا سال ۲۰۴۰ تنها ۸۵۲ مگاوات ظرفیت در کوئینزلند باقی میماند که تداوم فعالیت آن نیز با تردیدهایی از نظر قابلیت اطمینان همراه است.
بلومبرگ نیو انرژی فایننس همچنین تأکید کرد که صنعت زغالسنگ، برخلاف ادعاهای مطرحشده، همچنان بهشدت یارانهبگیر است. دولت کوئینزلند ۱.۶ میلیارد دلار استرالیا برای نگهداشت نیروگاههای خود اختصاص داده و انتظار میرود این رقم افزایش یابد. در نیوساوثولز نیز دولت تا ۴۵۰ میلیون دلار برای تمدید فعالیت نیروگاه «اررینگ» بهعنوان پشتوانه مالی در نظر گرفته است، هرچند این منابع تاکنون برداشت نشدهاند.
در ویکتوریا، دو توافق محرمانه برای حفظ نیروگاههای زغالسنگی منعقد شده و در استرالیای غربی نیز یک معدن زغالسنگ ورشکسته با وجود هزینهای بیش از ۳۰۰ میلیون دلار، بار دیگر از حمایت دولت برخوردار شده است. با این حال، BNEF معتقد است این اقدامات حداکثر تا پایان دهه جاری عمر نیروگاهها را افزایش میدهد و چشماندازی برای ادامه فعالیت آنها در بلندمدت وجود ندارد.
این گزارش همچنین احتمال احداث نیروگاه زغالسنگی جدید را «صفر» ارزیابی میکند و میگوید هزینه تمامشده تولید برق از زغالسنگ جدید، بدون در نظر گرفتن هزینه کربن، به حدود ۲۹۷ دلار استرالیا به ازای هر مگاواتساعت میرسد؛ رقمی که بهمراتب بالاتر از هزینه برق خورشیدی (۶۸ دلار) و بادی (۱۱۵ دلار) است.
رشد سریع انرژیهای تجدیدپذیر، بهویژه سامانههای خورشیدی پشتبامی، نیز فشار مضاعفی بر نیروگاههای زغالسنگ وارد کرده است. کاهش ضریب بهرهبرداری، افزایش نوسانات قیمتی و نیاز به تغییرات سریع در تولید، هزینههای نگهداشت این نیروگاهها را افزایش داده و توجیه اقتصادی تمدید عمر آنها را بیش از پیش زیر سؤال برده است.
در بخش پایانی گزارشBNEF به این نکته اشاره شده است که حفظ ناوگان زغالسنگی استرالیا پرهزینه و ناپایدار است و حتی با حمایتهای مالی دولتی نیز تنها میتوان روند خروج این نیروگاهها از مدار را بهطور موقت به تعویق انداخت، نه متوقف کرد.
