نکات کلیدی:
- قانون حفاظت از مناطق بیجاده از سال ۲۰۰۱ تاکنون بیش از ۵۸ میلیون هکتار از جنگلهای ملی آمریکا را در برابر توسعه، جادهسازی و برداشت چوب محافظت کرده است.
- به گفته چارلز اف. سامز سوم، دولت ترامپ در تلاش است این قانون را لغو کند و اراضی عمومی را به روی بهرهبرداری تجاری باز کند.
- این قانون در زمان تصویب، پشتوانهای گسترده و دوحزبی داشت و نزدیک به ۲ میلیون نفر درباره آن نظر دادند.
- نویسنده معتقد است لغو این قانون فقط یک موضوع زیستمحیطی نیست، بلکه تهدیدی علیه مالکیت عمومی، منابع آب، حیاتوحش و رابطه مردم با سرزمین است.
- بیش از ۱۸۰ میلیون آمریکایی برای تأمین و تصفیه طبیعی آب آشامیدنی خود به اراضی جنگلی وابستهاند.
چارلز اف. سامز سوم، مدیر پیشین سازمان پارکهای ملی آمریکا، در یادداشتی برای گاردین هشدار داده است که تلاش دولت ترامپ برای لغو «قانون حفاظت از مناطق بیجاده» میتواند یکی از مهمترین ابزارهای حفاظت از جنگلهای ملی آمریکا را از میان بردارد؛ قانونی که بیش از دو دهه از میلیونها هکتار جنگل، تالاب، دره و زیستگاه گونههای در معرض تهدید در برابر جادهسازی، قطع درختان و توسعه تجاری محافظت کرده است.
به گزارش پایگاه خبری گزارش سبز، جادههای مدرن در ایالات متحده ممکن است دههها دوام بیاورند، اما آسیبی که به جنگلهای ملی وارد میکنند، در لحظه است.
از سال ۲۰۰۱، «قانون حفاظت از مناطق بیجاده» از بیش از ۵۸ میلیون هکتار از جنگلهای ملی در برابر توسعه محافظت کرده و ساخت جاده و برداشت چوب را در این مناطق ممنوع کرده است. این سیاست با حمایت گسترده دوحزبی شکل گرفت؛ نزدیک به ۲ میلیون نفر درباره آن نظر دادند و اکثریت آنان از این حفاظتها حمایت کردند.
اکنون بروک ال. رولینز، وزیر کشاورزی آمریکا، در حال تلاش برای لغو این «قانون مناطق بیجاده» است؛ اقدامی که اراضی عمومی، یعنی اراضی متعلق به مردم، را برای قطع درختان و دیگر شکلهای توسعه به روی بالاترین پیشنهاددهنده باز میکند.
این اقدام فقط یکی از محورهای کارزار دولت ترامپ برای بازسازی اراضی عمومی به شکلی است که بیشتر آمریکاییها آن را غیرقابلتشخیص خواهند یافت.
لغو قانون حفاظت از مناطق بیجاده، حملهای به آن پیمان خواهد بود.
این سیاست خردمندانه از آخرین زیستبومهای وحشی و دستنخورده ما محافظت میکند؛ از جنگلها، تالابها، درهها و دیگر مکانهایی که خانه بسیاری از گونههای در معرض تهدید و خطر انقراض هستند. خرسهای گریزلی، گرگها و سالمونها. اینها همان مناطق یکپارچهای هستند که جانوران شکارشوندهای مانند گوزن الک و گوزن قاطر در آنها رشد میکنند.
این مناطق از مردم نیز پشتیبانی میکنند. بیش از ۱۸۰ میلیون آمریکایی برای جذب و تصفیه طبیعی آب آشامیدنی خود به اراضی جنگلی وابستهاند. باز کردن این مناطق به روی قطع درختان و ساختوساز، آن آب را با رسوب و آلایندههای بیشتر آلوده میکند. هیچکس را نمیشناسم که از افزایش قبضهای آب ناشی از هزینههای پاکسازی و رفع آلودگی استقبال کند.
هر کسی که فکر میکند این منازعه، نبردی میان قرمز و آبی، یا جمهوریخواه و دموکرات است، سخت در اشتباه است. چیزهای کمی مانند عشق به سرزمین، مردم این کشور را متحد میکند. شکارچیان، ماهیگیران، کوهنوردان، اردوگران و خانوادهها با هر گرایشی از گنجینههای ملی که همان مناطق وحشی ما هستند، حمایت میکنند. همه ما میخواهیم با سرزمین خود رابطهای داشته باشیم.
چه کسی چنین رابطهای را نمیخواهد؟ کسبوکارهای بزرگ. شرکتها اجارهنامههای انحصاری میخواهند. آنها استخراج میخواهند؛ استخراجی که فقط به سود خودشان است و آسیبی بر جا میگذارد که مدتها پس از آنکه آخرین دلار را از دل زمین بیرون کشیدند، باقی خواهد ماند.
دههها پیش، آلفونس «فرنچی» هافمون، رئیس اوماتیلا، از حذف جادهها در منطقه حفاظتشده ما دفاع کرد؛ راهی برای پیوند دوباره ما با سرزمینهایی که از زمانهای بسیار دور ما را حفظ کردهاند. من و خانوادهام بهتازگی روی همان جادههایی راه رفتیم که روزگاری آسفالتشده بودند و اکنون به مسیرهای پیادهروی تا نهر ایسکولپا تبدیل شدهاند؛ جایی که سالمونها اکنون آسانتر میتوانند حرکت کنند.
حذف یک جاده کار دشواری است. طبیعت تابآور است، اما ترمیم زمین و زیستگاهها پس از حذف جاده، کاری حتی دشوارتر است. گزینه بهتر این است: در جنگلهای ملی اصلاً چنین جادههایی ساخته نشوند.
به نمایندگان خود و سازمان جنگلداری آمریکا بگویید که دولت نباید قانون حفاظت از مناطق بیجاده را لغو کند. باید مبارزه کنید. همانطور که گفته میشود، دموکراسی یک ورزش تماسی است.
اراضی عمومی متعلق به همه ماست، از جمله شما. این یعنی شما حق اظهارنظر دارید. همچنین یعنی شما در مسئولیت مراقبت از آنها سهیم هستید؛ و وقتی از این اراضی مراقبت شود، شما از بهرهمندی از آنها نیز لذت خواهید برد. حفظ قانون حفاظت از مناطق بیجاده به سود تکتک ماست.
