شبکه جهانی شهرهای یادگیرنده یونسکو با ۴۲۵ عضو فعال، مأموریت دارد یادگیری مادامالعمر را در سطح محلی تقویت کرده و تحقق اهداف توسعه پایدار، بهویژه آموزش فراگیر را تسریع کند.
شبکه جهانی شهرهای یادگیرنده یونسکو (GNLC) در تازهترین گزارش خود اعلام کرد شمار شهرهای عضو این ابتکار بینالمللی به ۴۲۵ شهر در ۹۱ کشور رسیده است؛ شبکهای سیاستمحور که مأموریت آن ترویج یادگیری مادامالعمر در سطح محلی و تقویت توسعه پایدار در سراسر جهان است. طبق دادههای منتشرشده، بیش از ۴۹۸ میلیون نفر از ساکنان این شهرها از برنامهها و فرصتهای یادگیری در تمام دورههای زندگی بهرهمند میشوند.
این شبکه که از سال ۲۰۱۳ توسط مؤسسه آموزش مادامالعمر یونسکو راهاندازی شد، با هدف ایجاد «فرهنگ یادگیری برای همه» شکل گرفت. نخستین کنفرانس بینالمللی شهرهای یادگیرنده در همان سال «اعلامیه پکن» و «ویژگیهای کلیدی شهرهای یادگیرنده» را بهعنوان اسناد راهبردی این ابتکار به تصویب رساند؛ اسنادی که امروز مبنای ارزیابی و عضویت شهرها در این شبکه جهانی محسوب میشوند.
یونسکو اعلام کرده است که شهرهای یادگیرنده نقش مهمی در پیشبرد دو هدف کلیدی توسعه پایدار دارند:
هدف ۴ (آموزش باکیفیت، فراگیر و مادامالعمر برای همه) و هدف ۱۱ (شهرها و سکونتگاههای پایدار، ایمن و مقاوم). بر این اساس، این شهرها با توسعه محیطهای سبز و سالم، گسترش فناوریهای نوین آموزشی، ترویج برابری و حمایت از کار شایسته، به موتور محرک پایداری در مناطق شهری و روستایی تبدیل شدهاند.
بان کیمون، دبیرکل پیشین سازمان ملل متحد، در تأکید بر اهمیت این ابتکار میگوید: «باید فضایی فرهنگی ایجاد کنیم که در آن یادگیری مادامالعمر برای همه امکانپذیر باشد.»
طبق مقررات جدید عضویت، کمیسیونهای ملی یونسکو میتوانند هر دو سال یکبار حداکثر سه شهر را برای الحاق به GNLC معرفی کنند. همچنین از اعضا خواسته شده هر دو سال یک گزارش پیشرفت از پروژههای شهری خود در حوزه یادگیری ارائه دهند.
فرایند عضویت نیازمند تأیید رسمی شهردار شهر و ارائه برنامهای منطبق با راهبردهای اعلامشده در اسناد اصلی یونسکو است. شهرهایی که مایل به پیوست هستند باید نشان دهند که چگونه قصد دارند یادگیری را در خانوادهها، جوامع محلی، محیط کار، آموزش رسمی و غیررسمی و از طریق فناوریهای نوین تقویت کنند.
شبکه جهانی شهرهای یادگیرنده یونسکو با فراهم کردن بستر گفتوگوی سیاستی، یادگیری همتایان، تبادل تجربه، توسعه ظرفیتها و ایجاد ابزارهای سنجش پیشرفت، تلاش میکند مسیر تحقق آموزش مادامالعمر برای همه را هموار کند؛ مسیری که تا سال ۲۰۳۰ یکی از محورهای اصلی جامعه جهانی خواهد بود.
