دولت بریتانیا با اختصاص ۱۸۱ هزار پوند بودجه عمومی به چهار تولیدکننده سوخت پایدار هوانوردی، گام تازهای برای تسریع آزمایش، صدور گواهی و ورود این سوختها به بازار تجاری برداشته است؛ اقدامی که هدف آن کاهش ریسک سرمایهگذاری و تقویت ظرفیت داخلی تولید سوخت پایدار عنوان میشود.
وزارت حملونقل بریتانیا از طریق «مرکز تسهیل سوختهای پایدار هوانوردی» اعلام کرد این بودجه به شرکتهای Avioxx، Clean Planet Technologies، Green Lizard Technologies و Zero Petroleum اختصاص یافته است؛ شرکتهایی که در حوزه سوختهای سنتتیک، مشتق از پسماند و فناوریهای نوین شیمی فرایندی فعالیت میکنند. این حمایت مالی اگرچه از نظر حجمی محدود است، اما به گفته دولت بر حساسترین مرحله زنجیره ارزش سوخت پایدار یعنی آزمونهای فنی و مسیرهای صدور مجوز تمرکز دارد.
مرکز تسهیل سوخت پایدار که زیر نظر وزارت حملونقل فعالیت میکند، با ارائه راهنماییهای فنی، دسترسی به زیرساختهای آزمایشگاهی و چارچوب مشخص تأیید مقرراتی، تلاش دارد یکی از اصلیترین موانع توسعه سوختهای کمکربن هوانوردی را برطرف کند. بدون دریافت تأییدیههای فنی و مقرراتی، حتی فناوریهای امیدبخش نیز قادر به جذب سرمایه، عقد قراردادهای بلندمدت خرید سوخت با ایرلاینها و ورود به مقیاس تجاری نیستند.
دولت بریتانیا پیشتر سوخت پایدار هوانوردی را بهعنوان یکی از ارکان اصلی راهبرد «جت صفر» معرفی کرده و هدفگذاری ساخت دستکم ۱۰ واحد تجاری سوخت پایدار تا سال ۲۰۳۰ را مطرح کرده است. با این حال، چارچوبهای بلندمدت سرمایهگذاری و سیاستهای الزامآور تقاضا همچنان در دست بررسی قرار دارند و فعالان صنعت بر ضرورت شفافیت بیشتر در این حوزه تأکید میکنند.
به گفته متیو جی، مدیر مرکز تسهیل سوخت پایدار هوانوردی بریتانیا، این حمایتها شواهد فنی لازم برای افزایش اعتماد صنعت، جذب سرمایه و تسریع استقرار سوختهای جدید را فراهم میکند. او تأکید کرده است که فرایندهای آزمون و تأیید، پایهای برای تصمیمگیری ایرلاینها، سرمایهگذاران و نهادهای مقرراتگذار محسوب میشود.
بخش سوخت پایدار همچنان با دو چالش راهبردی مواجه است؛ طولانی بودن زمان صدور مجوز و دشواری تأمین مالی. ایرلاینها برای تعهد به قراردادهای بلندمدت خرید، به اطمینان مقرراتی نیاز دارند و سرمایهگذاران نیز پیشرفت در مراحل تأیید فنی را شرط اصلی ورود سرمایه میدانند. به همین دلیل، بسیاری از تولیدکنندگان سوختهای سنتتیک و مسیرهای نوین تأمین خوراک، مرحله صدور مجوز را مهمترین دروازه جذب سرمایه تلقی میکنند.
در سطح بینالمللی، رقابت سیاستی در حوزه سوخت پایدار شدت گرفته است. ایالات متحده با مشوقهای مالیاتی و یارانههای تولید، اتحادیه اروپا با رویکرد الزام مقرراتی و کشورهای آسیایی با مدلهای یکپارچه تولید و خرید سوخت در پی توسعه این بازار هستند. در این میان، بریتانیا تلاش میکند با تمرکز بر کاهش ریسک فناوری و جذب سرمایه خصوصی، جایگاه خود را در زنجیره ارزش جهانی سوخت پایدار هوانوردی تثبیت کند.
تحلیلگران معتقدند با توجه به محدودیت گزینههای فناورانه برای کاهش انتشار در هوانوردی، سوخت پایدار تنها راهکار مقیاسپذیر کوتاهمدت تا افق ۲۰۴۰ به شمار میرود. از این رو، همراستایی سیاستگذاری، مقررات، تأمین مالی و صدور مجوز نقشی تعیینکننده در تحقق اهداف اقلیمی این بخش خواهد داشت و اقدامات اخیر لندن از سوی بازارهای جهانی بهدقت رصد میشود.
