جولیا خاندوشکو، مدیرعامل کارگزاری «مایند مانی»، در یادداشتی تحلیلی تأکید میکند که سال ۲۰۲۶ نقطهای تعیینکننده در مسیر تکامل هوش مصنوعی خواهد بود؛ نقطهای که در آن، AI ناگزیر است مأموریت واقعی خود را در تعامل با انسان مشخص کند و نشان دهد تا چه اندازه میتواند با ادعای «کاربردپذیری عمومی» در تصمیمگیریهای حیاتی رقابت کند. به گفته او، خوشبینی افراطی نسبت به تواناییهای فراگیر هوش مصنوعی که یک دهه پیش رایج بود، امروز جای خود را به نگاه محتاطانهتری داده است؛ نگاهی که بیشتر بر همزیستی انسان و ماشین تأکید دارد تا جایگزینی کامل نیروی انسانی.
خاندوشکو معتقد است با وجود تردیدها، روح تحول فناورانه بهطور قطعی در صنعت مالی حضور دارد و پرسش اصلی دیگر «آیا» نیست، بلکه «چگونه» این فناوریهای انقلابی مسیر خود را در ساختارهای شرکتی، بانکها و نهادهای سرمایهگذاری باز خواهند کرد. او میگوید تا سال ۲۰۲۶ بهسختی میتوان بازیگر مهمی در بازارهای مالی یافت که یا راهکار اختصاصی مبتنی بر هوش مصنوعی نداشته باشد یا از خدمات شرکتهای بزرگ فینتک در این حوزه استفاده نکند.
به باور این تحلیلگر بازارهای مالی، زیرساختی که توسط پیشگامان پیادهسازی هوش مصنوعی در سالهای اخیر ایجاد شده، در آستانه یک دگرگونی جدی قرار دارد؛ زیرا استفاده از AI دیگر یک مزیت رقابتی لوکس نیست، بلکه به یک استاندارد عمومی و الزام عملیاتی در بسیاری از صنایع، بهویژه بانکداری و مدیریت دارایی، تبدیل شده است. او تصریح میکند که تنها در سال ۲۰۲۵ سطح بهکارگیری هوش مصنوعی به شکل چشمگیری افزایش یافته و این شتاب در سال ۲۰۲۶ نهتنها متوقف نخواهد شد، بلکه با سرعت بیشتری ادامه مییابد؛ روندی که به گفته او، سال ۲۰۲۷ را نیز به دورهای حتی مخربتر و تحولآفرینتر تبدیل خواهد کرد.
در همین چارچوب، خاندوشکو افزایش بحثها پیرامون تدوین استانداردهای یکپارچه حقوقی و نظارتی برای استفاده از هوش مصنوعی را «بهموقع و ضروری» میداند. از نگاه او، فقدان چارچوبهای شفاف قانونی میتواند ریسکهای جدیدی برای بازارهای مالی ایجاد کند؛ بهویژه در حوزههایی که تصمیمات اشتباه میتوانند پیامدهای گسترده اقتصادی، اجتماعی و حتی انسانی داشته باشند.
او هشدار میدهد که سرعت بالای پیشرفت هوش مصنوعی به یک نگرانی جدی در برخی صنایع حساس مانند پزشکی و حقوق تبدیل شده است؛ صنایعی که حتی طراحان و توسعهدهندگان AI نیز هنوز تمایل زیادی به واگذاری کامل فرآیند تصمیمگیری به ماشینها ندارند. این تردید، به اعتقاد او، موجب خواهد شد سرمایهگذاری در کاربردهای تصمیمساز هوش مصنوعی بهصورت نامتوازن انجام شود و تمرکز اصلی بر نقش «دستیار هوشمند» باقی بماند، نه «تصمیمگیر مستقل».
بر اساس این تحلیل، صنعت مالی نیز از این قاعده مستثنی نیست و بانکها، صندوقهای سرمایهگذاری و مؤسسات اعتباری ناچار خواهند بود مرز روشنی میان استفاده از هوش مصنوعی بهعنوان ابزار پشتیبان و مسئولیت نهایی تصمیمگیری ترسیم کنند. خاندوشکو تأکید میکند که در مدل مطلوب آینده، تصمیم نهایی باید همواره توسط یک فرد مشخص اتخاذ شود و مسئولیت حقوقی و حرفهای آن نیز بهطور شفاف متوجه همان شخص باشد؛ اصلی که میتواند به یکی از پایههای اعتماد عمومی در عصر بانکداری مبتنی بر هوش مصنوعی تبدیل شود.
در مجموع، این تحلیل نشان میدهد که سال ۲۰۲۶ نهتنها سال گسترش فناوریهای نوین در نظام مالی جهانی است، بلکه دورهای سرنوشتساز برای بازتعریف نقش انسان، مقررات و اخلاق حرفهای در کنار هوش مصنوعی خواهد بود؛ دورهای که مسیر آینده بانکداری و سرمایهگذاری را برای سالهای بعد تعیین میکند.
