یک پژوهش جدید نشان میدهد منطقه نیوانگلند در شمالشرق آمریکا با سرعتی کمسابقه در حال گرم شدن است؛ سرعتی که تنها در قطب شمالِ آلاسکا در داخل ایالات متحده رقابلی برای آن وجود دارد. این تحقیق نشان میدهد افزایش دما نهتنها ادامه دارد بلکه در پنج سال اخیر شتاب گرفته و اقلیم منطقه را بهطور بنیادی در حال تغییر است.
یک مطالعه تازه که در مجله علمی Climate منتشر شده، نشان میدهد نیوانگلند—شامل ایالتهای مِین، نیوهمپشایر، ورمونت، ماساچوست، رودآیلند و کنتیکت—در فاصله سالهای ۱۹۰۰ تا ۲۰۲۴ بهطور متوسط ۲.۵ درجه سلسیوس گرمتر شده است؛ رقمی تقریباً دو برابر میانگین ۱.۳ درجهای افزایش دمای جهانی.
استفان یانگ، پژوهشگر تغییرات اقلیمی در دانشگاه ایالتی سالم و نویسنده اصلی این پژوهش میگوید: «دما فقط در حال افزایش نیست؛ در حال شتاب گرفتن است. در چند سال اخیر سرعت گرمایش واقعاً ما را غافلگیر کرد.» او تأکید میکند که پس از ۱۰ هزار سال ثبات نسبی اقلیمی، نیوانگلند اکنون «به سمتی حرکت میکند که بیشتر شبیه جنوبشرق آمریکا خواهد شد.»
میانتیتر: زمستانهای نیوانگلند سریعتر از هر فصل دیگری گرم میشود
دادههای بررسیشده نشان میدهد حداقل دماها، دماهای شبانه و فصل زمستان بیشترین نرخ گرمایش را تجربه کردهاند. زمستانها با سرعتی دو برابر سایر فصلها گرم میشوند و هوای سردی که هویت اقلیمی این منطقه را شکل میداد، در حال فرسایش سریع است.
میانتیتر: نقش اقیانوس اطلس و کند شدن جریان گلفاستریم
پژوهشگران بخشی از گرمایش را به تغییرات اساسی در اقیانوس اطلس نسبت میدهند. بیش از ۹۰ درصد گرمای اضافه ناشی از تغییرات اقلیمی در اقیانوسها ذخیره میشود. در شمال اطلس، ورود آبهای سرد و شیرین حاصل از ذوب یخهای گرینلند، گلفاستریم را کند کرده و مقادیر بیشتری از آب گرم را به سمت خلیج مِین و سواحل نیوانگلند هدایت میکند. این گرما سپس با بادهای غالب وارد خشکی میشود.
یانگ میگوید: «اقیانوس مثل یک باتری عظیم گرما را در خود ذخیره کرده و حالا در حال آزاد کردن آن است؛ نیوانگلند یکی از دریافتکنندگان اصلی این انرژی است.»
میانتیتر: تهدید برای اقتصاد، فرهنگ و هویت منطقه
گرمایش شدید پیامدهای اقتصادی و اجتماعی قابلتوجهی دارد. تولید شیره افرا که یکی از نمادهای فرهنگی و منابع درآمدی نیوانگلند است، بهشدت تحت تأثیر قرار گرفته. کمبود یخ و برف نیز رویدادهای زمستانی را با مشکل مواجه کرده است؛ از جمله لغو مکرر مسابقات هاکی روی یخ در دریاچههای ورمونت و نیوهمپشایر.
یانگ با اشاره به تغییرات محسوس میگوید: «وقتی در دهه ۱۹۹۰ به شمال بوستون نقل مکان کردم، میتوانستم روی برکهها اسکیت کنم. سالهاست این امکان وجود ندارد. این تجربه در بخش بزرگی از جنوب نیوانگلند تقریباً از بین رفته است.»
میانتیتر: از «پناهگاه اقلیمی» تا منطقهای شکننده
نیوانگلند که زمانی بهعنوان یکی از «پناهگاههای اقلیمی» آمریکا شناخته میشد، در سالهای اخیر با رخدادهای شدید آبوهوایی—از سیلابهای عظیم تا دورههای طولانی خشکسالی—روبهرو شده است. شتاب گرفتن گرمایش منطقه احتمال وقوع این رخدادها را افزایش داده و تابآوری زیرساختی و زیستمحیطی منطقه را با چالش جدیدی مواجه کرده است.
