نتایج تحقیقات جدید نشان میدهد که میلیونها خانه در سراسر انگلستان، اسکاتلند و ولز در سالهای آینده با خطر فزاینده سیلاب مواجه خواهند شد؛ بحرانی که ممکن است به ترک شهرها و روستاهای در معرض خطر و ناتوانی در بیمهکردن املاک منجر شود.
به گزارش گاردین، تحلیل تازهای که از سوی صنعت بیمه بریتانیا منتشر شده، عمق نگرانی در این بخش را نشان میدهد. مدیران شرکتهای بیمه هشدار دادهاند که بخش وسیعی از مناطق پرجمعیت، شامل لندن، منچستر و شمال شرق انگلستان، با افزایش قابل توجه خطر سیل مواجه خواهند شد.
جیسون استوره، مدیرعامل بخش بیمه عمومی شرکت آویوا (Aviva) در بریتانیا و ایرلند، اعلام کرد: «نتایج این بررسی هشداردهنده است. میلیونها ملک دیگر در معرض خطر سیلاب قرار میگیرند و عواملی چون افزایش دما، گسترش شهرنشینی و ضعف سیستمهای زهکشی وضعیت را وخیمتر میکند.»
شهر تِنبری وِلز در منطقه وُرچِستِر، نخستین شهر بریتانیا است که ساختمانهای عمومی آن دیگر قابل بیمه نیستند. این شهر در گذشته تقریباً هر ده سال یکبار با سیلهای شدید مواجه میشد، اما طی شش سال اخیر چهار بار خسارات سنگینی از سیل دیده است.
لِزلی دیویس، معاون شهردار تِنبری، گفت: «ما احساس رهاشدگی میکنیم. شهر ما الگویی از آینده است، زیرا شهرهای آسیبپذیر بسیاری در سراسر کشور در امتداد رودخانهها وجود دارند که ممکن است به همین وضعیت دچار شوند.»
بر اساس تحلیل شرکت آویوا که هر حوزه انتخاباتی پارلمان در انگلستان، اسکاتلند و ولز را بررسی کرده است، تعداد املاک در معرض خطر سیل در انگلستان تا میانه قرن حاضر بیش از ۲۷ درصد افزایش خواهد یافت و از ۶.۳ میلیون به ۸ میلیون واحد خواهد رسید. همچنین خطر سیلابهای ناگهانی – که پیشبینی و پیشگیری از آنها دشوارتر است – ممکن است تا ۶۶ درصد رشد کند.
طبق این گزارش:
- همه حوزههای آبی بریتانیا شاهد افزایش خطر سیل خواهند بود؛ در انگلستان، ۶۹ درصد از مناطق با افزایش بیش از ۲۵ درصدی در تعداد املاک در معرض خطر روبهرو میشوند.
- در لندن، حوزههای «برموندزی و اولد ساوتوارک» و در لینکلنشر، منطقه «بوستون و اسکگنس» تا سال ۲۰۵۰ حدود ۹۰ درصد منازل خود را در معرض خطر سیلهای ساحلی و رودخانهای خواهند داشت.
- مجموع مناطق لندن و یورکشایر بیش از نیمی از ۲۰ حوزه پرخطر کشور را تشکیل میدهند.
- خطر سیلابهای سطحی در مناطق شهری متراکم بهویژه در ۱۴ حوزه انتخاباتی لندن بسیار جدی است.
- شهر بورنموث شرقی بیشترین رشد خطر سیلاب سطحی را تجربه خواهد کرد، چرا که زمینهای پست و زهکشی ناکافی آن را بسیار آسیبپذیر کرده است.
- در دهه گذشته، بیش از ۱۱۰ هزار خانه جدید در پرخطرترین مناطق سیلخیز ساخته شدهاند؛ یعنی از هر ۱۳ خانه جدید، یکی در منطقه پرخطر قرار دارد. اگر این روند ادامه یابد، حدود ۱۱۵ هزار خانه از طرح ساخت ۱.۵ میلیون واحدی دولت نیز در این مناطق بنا خواهند شد.
اما نگرانیها تنها به آمار محدود نیست. اِما بُوید، رئیس پیشین آژانس محیطزیست بریتانیا، هشدار داده است که در برخی مناطق هزینه ساخت یا تقویت سدها و دیوارههای حفاظتی بسیار بالا خواهد بود و ممکن است تخلیه کامل شهرها اجتنابناپذیر شود. او گفت: «دولت باید تصمیمهای دشواری بگیرد. منابع مالی محدود است و باید به مناطقی اختصاص یابد که بیشترین بازده را دارد. اما این تصمیمها برای سیاستمداران بسیار دشوار خواهد بود.»
بُوید همچنین بر ضرورت بازسازی فوری سیستم دفاعی لندن تأکید کرد و گفت: «بسیاری از مردم تصور میکنند سد تیمز آنها را از خطر در امان نگه میدارد، اما این سد و دیوارههای کنونی برای شرایط آبوهوایی آینده کافی نیستند. باید پروژهای بزرگ برای تقویت و بازسازی آنها آغاز شود.»
در حال حاضر، طرحی مشترک میان دولت و صنعت بیمه با نام «Flood Re» به خانوادههایی که در مناطق پرخطر زندگی میکنند کمک میکند تا از بیمه برخوردار شوند. در این طرح، شرکتهای بیمه هزینهای ثابت پرداخت میکنند تا ریسک بین همه توزیع شود. با این حال، این طرح تنها برای خانههای شخصی است و شامل کسبوکارها نمیشود. طبق برنامه، این طرح در سال ۲۰۳۹ به پایان میرسد؛ زمانی که انتظار میرود خطرات ناشی از تغییرات اقلیمی بسیار شدیدتر شده باشد.
دکتر مارک اندرو از مدرسه کسبوکار بیز (Bayes Business School) گفت: «پس از پایان طرح Flood Re، بیمهها بر اساس قیمتگذاری بازار آزاد تعیین میشوند و احتمالاً هزینهها برای بسیاری از خانوارهای کمدرآمد غیرقابل پرداخت خواهد شد، زیرا اغلب در مناطق سیلخیز زندگی میکنند.»
کارولا کونیگ، استاد مرکز تابآوری و ریسک سیلاب دانشگاه برونل لندن، بر ضرورت رویکرد ملی تأکید کرد و گفت: «بیمه باید در سطح ملی مورد توجه قرار گیرد. طرحهایی مانند ابتکار “بازسازی بهتر” در Flood Re میتواند به مقاومسازی خانهها و کسبوکارها کمک کند.»
او افزود که مردم باید خطر سیلاب در محل زندگی خود را بررسی و ساختمانهایشان را تطبیق دهند؛ برای مثال نصب دربهای ضدسیل، استفاده از کاشی در طبقه همکف و بالا بردن پریزهای برق.
دکتر جس نیومن، استاد هیدرولوژی دانشگاه ردینگ، نیز از عملکرد دولت در مقابله با بحران سیلاب انتقاد کرد و گفت: «دولت در زمینه حفاظت از مردم و مشاغل به اندازه کافی سرمایهگذاری نکرده است. آینده نیازمند حمایت، آموزش و ارتباطات گستردهتر برای آمادگی در برابر سیل خواهد بود.»
او تأکید کرد که ساخت سدها و دیوارههای بلندتر دیگر پاسخگو نیست و باید از راهکارهای طبیعی مانند اتصال مجدد رودخانهها به دشتهای سیلابی، احیای تالابها و کاشت جنگلها برای کاهش خطرات استفاده شود.
