هلندی‌ها چگونه بزرگ‌ترین مزرعه بادی جهان را ساختند؟

نویسنده: امیلی چونگ – CBC News | تاریخ انتشار: ۱۹ مه ۲۰۲۵

مزرعه بادی “فریسلان” (Windpark Fryslân) که در سال ۲۰۲۱ شروع به تولید برق کرد، می‌تواند نیاز برق حدود ۵۰۰ هزار خانوار هلندی را تأمین کند؛ یعنی حدود ۱.۲ درصد از کل مصرف برق کشور. این مزرعه از ۸۹ توربین تشکیل شده که از بالا به شکل شش‌ضلعی منظم دیده می‌شوند. نکته متمایز این پروژه آن است که به جای دریا، در یک دریاچه کم‌عمق آب شیرین تنها ۶ کیلومتر با خشکی فاصله دارد.

آن دِ خروت، مدیر پروژه، می‌گوید اجرای چنین پروژه‌ای در آب شیرین، برخلاف ساحل یا آب‌های شور، چالش‌های فنی خاصی دارد. همچنین، نزدیکی آن به روستاها و ساکنان محلی، باعث بروز مخالفت‌هایی شد.

مخالفت محلی با پروژه فریسلان

شهروندان منطقه سودوست-فریسلان نگران بودند که چشم‌انداز طبیعی تخریب شود و گردشگری آسیب ببیند. شورای شهر نیز مخالف بود، اما چون این پروژه حمایت دولتی داشت و جزو اهداف ملی توسعه انرژی بادی بود، پروژه متوقف نشد.

آرنود بورکول، سخنگوی شورای شهر، گفت که بسیاری از مردم با انرژی بادی مخالفتی ندارند، اما مایل نیستند توربین‌ها را در نزدیکی محل زندگی‌شان ببینند. در نهایت، چون پروژه در سطح ملی تایید شده بود، مخالفت‌های محلی تأثیرگذار نبودند.

اقدامات برای کاهش نگرانی‌ها

شکل شش‌ضلعی پروژه برای کاهش تأثیر بصری طراحی شده و چراغ‌های هشداردهنده فقط زمانی روشن می‌شوند که هواپیمایی نزدیک شود. همچنین مبلغ ۷۲۰ هزار یورو در سال به مدت ۲۰ سال به صندوق منطقه‌ای اختصاص داده شد تا در پروژه‌های پایداری محلی مانند نوسازی باشگاه‌های ورزشی و جشنواره‌های محیط زیستی استفاده شود.

با وجود نگرانی‌هایی درباره تأثیر پروژه بر گردشگری و قایقرانی، در عمل نه‌تنها آسیبی نرسید، بلکه مسابقه سالانه‌ای به نام «جام توربین» راه‌اندازی شد. فاصله بین توربین‌ها (۶۰۰ متر) امکان قایقرانی را فراهم کرده است.

هرچند بسیاری از سرمایه‌گذاران پروژه از خارج منطقه بودند، اما فرصت‌هایی برای خرید اوراق مشارکت و سهام توسط ساکنان فراهم شد. برخی شرکت‌های محلی نیز در ساخت اجزای پروژه مشارکت داشتند.

مقایسه با وضعیت کانادا

در حالی که هلند در حال توسعه پروژه‌های بادی حتی در دریاچه‌های داخلی خود است، استان انتاریوی کانادا از سال ۲۰۱۱ اجرای پروژه‌های بادی در آب را ممنوع کرده است. دولت محافظه‌کار فعلی نیز این ممنوعیت را ادامه داده و پاسخ روشنی در مورد لغو آن ارائه نداده است.

اما متخصصان مانند مونیکا گتینگر از دانشگاه اتاوا معتقدند که از سال ۲۰۱۱ تاکنون شرایط تغییر کرده و اکنون صنعت انرژی، سیاست‌گذاران و مردم به اهمیت جلب اعتماد عمومی و توجه به دغدغه‌های جوامع محلی واقف‌تر شده‌اند.