به گزارش پایگاه خبری گزارش سبز، نتایج یک مطالعه علمی منتشرشده در نشریه تخصصی Rheumatology نشان میدهد قرار گرفتن طولانیمدت در معرض ذرات ریز آلودگی هوا میتواند با افزایش نشانگرهای زیستی مرتبط با بیماریهای خودایمنی مانند لوپوس و آرتریت روماتوئید ارتباط معنادار داشته باشد.
به گزارش پایگاه خبری گزارش سبز، پژوهشی جدید که توسط گروهی از محققان دانشگاه مکگیل کانادا انجام شده و نتایج آن با عنوان دقیق “Fine particulate matter air pollution and anti-nuclear antibodies” در مجله علمی Rheumatology منتشر شده است، از وجود ارتباط میان آلودگی ذرات معلق هوا و تغییرات سیستم ایمنی بدن خبر میدهد.
دکتر ساشا برناتسکی، استاد پزشکی دانشگاه مکگیل و محقق ارشد این مطالعه، در توضیح نتایج این پژوهش اعلام کرد که یافتهها میتواند مسیر تازهای برای درک چگونگی تأثیر عوامل محیطی، بهویژه آلودگی هوا، بر فعالسازی فرآیندهای مرتبط با بیماریهای خودایمنی فراهم کند. به گفته او، این نتایج نشان میدهد آلودگی هوا تنها یک تهدید تنفسی یا قلبیعروقی نیست و میتواند بر عملکرد کلی سیستم ایمنی بدن نیز اثرگذار باشد.
در این مطالعه، نمونههای خون بیش از ۳۵۰۰ نفر از ساکنان استان انتاریو کانادا مورد بررسی قرار گرفت و سطح آنتیبادیهای ضدهستهای یا ANA در خون آنها اندازهگیری شد. آنتیبادیهای ضدهستهای از مهمترین نشانگرهای آزمایشگاهی در بیماریهای خودایمنی محسوب میشوند که در آنها سیستم ایمنی به اشتباه به سلولها و بافتهای خود بدن حمله میکند.
پژوهشگران سپس دادههای آزمایشگاهی را با میزان متوسط مواجهه افراد با آلودگی ذرات معلق هوا، بر اساس اطلاعات ایستگاههای پایش کیفیت هوا و آدرس محل سکونت شرکتکنندگان، مقایسه کردند. نتایج نشان داد افرادی که در بالاترین سطوح مواجهه با آلودگی هوا قرار داشتند، بین ۴۶ تا ۵۴ درصد بیش از سایر افراد دارای سطوح بالای آنتیبادیهای ضدهستهای بودند.
بر اساس تعریف آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده، ذرات معلق ریز یا PM2.5 شامل ذراتی با قطر ۲.۵ میکرون یا کمتر هستند که بهمراتب کوچکتر از قطر موی انساناند. این ذرات به دلیل اندازه بسیار کوچک خود میتوانند از طریق ریه وارد جریان خون شوند و بر اندامها و سیستمهای مختلف بدن اثر بگذارند.
دکتر برناتسکی در اینباره تأکید کرده است که این ذرات ریز میتوانند بهطور بالقوه باعث ایجاد یا تشدید تغییرات ایمنی در بدن شوند، هرچند پژوهشگران تصریح میکنند که این مطالعه رابطه علت و معلولی قطعی را اثبات نمیکند و برای رسیدن به چنین نتیجهای به تحقیقات تکمیلی نیاز است.
با این حال، نتایج این پژوهش بار دیگر بر اهمیت کنترل و کاهش آلودگی هوا بهعنوان یک عامل خطر محیطی مؤثر بر سلامت عمومی، بهویژه در حوزه بیماریهای مزمن و خودایمنی، تأکید میکند؛ موضوعی که میتواند برای سیاستگذاران سلامت و محیط زیست در کشورهای دارای هوای آلوده، از جمله ایران، حائز اهمیت ویژه باشد.
