پروژه عظیم باتری «NatPower» در سایت صنعتی ویلتون در شمالشرقی انگلستان، نقطهعطفی در مسیر گذار انرژی بریتانیا محسوب میشود. این پروژه با ظرفیت یک گیگاوات و توان ذخیرهسازی هشت گیگاواتساعت، میتواند نیروی تولیدی مزارع بادی دریای شمال را ذخیره و در ساعات اوج مصرف آزاد کند. تیسساید که زمانی بهخاطر فولاد و صنایع شیمیایی شناخته میشد، اکنون در مسیر تبدیل به نخستین بندر صنعتی کاملاً برقی بریتانیا قرار گرفته است.
منطقه تیسساید در سواحل شرقی بریتانیا، بار دیگر در حال تجربه یک تحول بنیادین است؛ از گذشتهای که با دودکشهای فولادسازی و پالایشگاههای شیمیایی تعریف میشد تا امروز که به نقطه تلاقی انرژیهای پاک بدل شده است. پروژه ذخیرهسازی انرژی NatPower در ویلتون اینترنشنال، فراتر از یک خبر انرژی است؛ این طرح، بازتعریف جریان برق در صنایع شمالشرق انگلستان است.
باتری جدید با ظرفیت یک گیگاوات توان و هشت گیگاواتساعت ذخیره، معادل توان لازم برای تأمین انرژی یک روز کاری کامل، در اتصال مستقیم با شبکه ۴۰۰ کیلوولت ملی قرار دارد. این پیوند به صنایع مستقر در ویلتون و همچنین بندر تیسپورت اجازه میدهد برق پایدار و پاک را از یک منبع مشترک دریافت کنند.
در گذشته، بندر تیسپورت گامهای اولیه در جهت الکتریکیسازی تجهیزات خود برداشته بود. شرکت PD Ports با نصب جرثقیلهای برقی لاستیکی و جرثقیلهای بندری تمامبرقی توانست مصرف سوخت و آلودگی صوتی را کاهش دهد. با این حال، کشتیها همچنان هنگام پهلوگیری از موتورهای دیزلی خود استفاده میکردند زیرا زیرساخت لازم برای تأمین برق ساحلی وجود نداشت.
پروژه جدید این معادله را تغییر میدهد. باتری NatPower میتواند برق اضافی تولیدشده از مزارع بادی را در زمان کممصرف ذخیره و در ساعات اوج تقاضا به شبکه تزریق کند. این فرایند، انرژی متناوب بادی را به نیرویی پایدار برای صنایع و کشتیها تبدیل میکند. به این ترتیب، کشتیها در زمان پهلوگیری میتوانند به برق پاک متصل شوند، قایقهای بندری با باتری شارژ شوند و صنایع مجاور نیز از همین شبکه بهره ببرند.
هزینه اجرای این طرح حدود یک میلیارد پوند برآورد شده که بهصورت خصوصی و بدون یارانه دولتی تأمین میشود؛ موضوعی که نشاندهنده بلوغ اقتصادی پروژههای ذخیرهسازی طولانیمدت انرژی در بریتانیاست. به گفته کارشناسان، این پروژه علاوه بر ایجاد حدود ۲۰۰ شغل در مرحله ساخت و چندین فرصت شغلی دائمی، ثبات انرژی را برای مجتمع صنعتی ویلتون تضمین میکند؛ جایی که صنایع شیمیایی و تولیدی متعددی فعالیت دارند و نوسانات شبکه میتواند خسارتهای سنگینی ایجاد کند.
از منظر زیستمحیطی نیز اثرات پروژه چشمگیر خواهد بود. منطقه تیسولی یکی از آلودهترین نقاط بریتانیا از نظر دیاکسید نیتروژن محسوب میشود. تأمین برق ساحلی برای کشتیها و جایگزینی تجهیزات دیزلی با برقی میتواند میزان ذرات آلاینده را تا ۶۰ درصد کاهش دهد. این تحول نهتنها کیفیت هوا را بهبود میبخشد بلکه سکوت شبانه و سلامت عمومی ساکنان را نیز تضمین میکند.
بر اساس طرح اعلامشده، صندوق منافع اجتماعی پروژه نیز سالانه دو میلیون پوند برای آموزش نیروی کار، بهبود زیرساختهای شهری و توسعه حملونقل برقی محلی اختصاص خواهد داد؛ اقدامی که پیوند میان انتقال انرژی و توسعه اجتماعی را تقویت میکند.
در مقایسه با سایر بنادر بریتانیا، تیسساید مسیر متفاوتی را طی میکند. در حالی که بندر ساوتهمپتون و فلیکسستو آزمایشهای محدود برقرسانی به اسکلهها را آغاز کردهاند، پروژه تیسساید مقیاسی دهبرابر بزرگتر دارد و با تمرکز بر نیاز صنعتی، زیرساخت لازم برای برقیسازی دریایی را همزمان فراهم میکند.
در پنج سال آینده، قرار است ساخت پارک باتری، نصب نخستین ایستگاههای برقرسانی به کشتیها و شارژرهای قایقهای بندری انجام شود. در مراحل بعدی نیز اتصال مستقیم مزارع بادی دریایی به صنایع و مسیرهای دریایی کوتاهبرد برقی برنامهریزی شده است. این طرح با برنامه «خوشه صنعتی خالص صفر بریتانیا» (UK Net-Zero Industrial Cluster) همراستا است و تیسساید را به یک مدل پایدار برای دیگر بنادر تبدیل خواهد کرد.
با وجود برخی چالشهای باقیمانده مانند شفافیت تعرفههای انرژی ذخیرهشده و الزام کشتیها به تجهیز سیستم برق ساحلی، کارشناسان معتقدند این موانع قابلحل هستند. پروژه تیسساید نشان میدهد که همگرایی فناوری، اقتصاد و سیاست محلی میتواند گذار انرژی را از مرحله طرح به واقعیت برساند.
همانطور که مایکل بارنارد، نویسنده CleanTechnica، اشاره میکند: «تیسساید زمانی فولاد و دیاکسیدکربن صادر میکرد؛ اکنون ثبات، قابلیت اطمینان و تعریف تازهای از رقابت صنعتی را صادر خواهد کرد.»
