تاریخ انتشار: ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۴
نویسنده: گئورگی گولد، دانشگاه ساری
یک مطالعه جدید که در نشریه اقتصاد انرژی (Energy Economics) منتشر شده، نشان میدهد که حرکت بلندپروازانه چین بهسوی انرژیهای تجدیدپذیر، برخلاف انتظار، ممکن است بهجای تسریع در توسعه پایدار، مانع آن شده باشد.
این پژوهش که توسط دانشگاه ساری در انگلستان انجام شده، تأثیر اجرای برنامه جذب انرژی پاک چین (PCEA) در بازه سالهای ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰ را در ۲۸۱ شهر بررسی کرده است. نتایج نشان میدهد که با وجود هدفگذاری دولت چین برای حرکت بهسوی منابع پاک، این گذار منجر به کاهش بهرهوری سبز عوامل تولید (GTFP) در مناطق مختلف شده است. این شاخص، توانایی یک منطقه در رشد اقتصادی همراه با کاهش مصرف منابع و تخریب زیستمحیطی را نشان میدهد.
دکتر علی امروزنژاد، استاد و رئیس تحلیل کسبوکار در دانشگاه ساری و یکی از نویسندگان این تحقیق، در این باره گفت:
«یافتههای ما در تضاد با این باور رایج است که گذار به انرژیهای تجدیدپذیر همواره مفید است. اگرچه این گذار ضرورت دارد، اما شکل فعلی آن در چین باعث فشار مالی سنگینی بر دولتهای محلی شده است.»
این فشار مالی عمدتاً ناشی از هزینههای زیرساختی سنگین است که برای توسعه انرژیهای پاک نیاز است و همین امر موجب کاهش سرمایهگذاری دولت در حوزههای کلیدی مانند پژوهش و نوآوری شده است؛ حوزههایی که برای تحقق اهداف بلندمدت توسعه پایدار، حیاتی تلقی میشوند.
بر اساس این مطالعه، اگرچه در بلندمدت، استفاده از انرژیهای تجدیدپذیر ممکن است به کاهش شدت کربن منجر شود، اما اثرات کوتاهمدت آن مانند کاهش بهرهوری سبز و فشار مالی نباید نادیده گرفته شود.
همچنین، پژوهشگران هشدار دادهاند که شهرهای جنوب چین و مناطق وابسته به منابع طبیعی بیش از سایر مناطق، در برابر تبعات منفی این سیاستها آسیبپذیر هستند.
در پایان، نویسندگان پیشنهاد دادهاند که دولتهای محلی و مرکزی چین، راهبردهای سرمایهگذاری خود را بازنگری کرده و برای کاهش فشار مالی، بهطور مؤثر از ظرفیتهای بخش خصوصی در توسعه فناوریهای سبز بهره بگیرند.
امروزنژاد تأکید میکند:
«گذار به انرژیهای پاک مهم است، اما نباید به قیمت فدا شدن نوآوری و اهداف پایدار بلندمدت تمام شود.»
