مقامهای استرالیای جنوبی از مردم خواستند با خوردن صدفهای محلی و اهدای پوستههای آنها در طرح بزرگ احیای صدفزارهای بومی مشارکت کنند؛ طرحی که با استفاده از صداهای زیرآبی، سازههای آهکی و پوستههای استریلشده، در تلاش است کیفیت آب را افزایش دهد و تبعات شکوفایی گسترده جلبکی را کاهش دهد.
در پی شکوفایی گسترده و سمی جلبکها که سواحل آدلاید را با هزاران لاشه ماهی و جانوران دریایی پوشانده و به «آتشسوزی زیر آب» تشبیه شده است، دولت استرالیای جنوبی برنامهای تازه برای احیای صدفزارهای بومی اعلام کرد. این برنامه از شهروندان میخواهد صدفهای تولید محلی را مصرف کنند و پوستههای آنها را برای بازسازی زیستبوم دریایی اهدا کنند.
بر اساس طرح جدید، پوستههای جمعآوریشده پس از پاکسازی و استریلسازی در قفسههای زیستتخریبپذیر قرار میگیرند و همراه با قطعات سنگآهک به بستر دریا منتقل میشوند تا بستری طبیعی برای رشد صدفها فراهم کنند. این صدفها میتوانند با فیلتر کردن روزانه نزدیک به ۱۰۰ لیتر آب، کیفیت آب ساحلی را بهطور محسوسی ارتقا دهند.
دکتر «دومینیک مکافی»، بومشناس دریایی دانشگاه آدلاید، با اشاره به نابودی صدفزارهای تاریخی در اثر برداشتهای گسترده دوران استعمار گفت: «پیش از ورود استعمارگران، حدود هزار و پانصد کیلومتر صدفزار بومی در سواحل استرالیای جنوبی وجود داشت که طی دو قرن گذشته کاملاً از بین رفتند.» او افزود: «با جمعآوری پوستهها و بازگرداندن آنها به دریا، سعی میکنیم زیربنایی طبیعی ایجاد کنیم تا صدفها دوباره این زیستگاهها را بسازند.»
به گفته مکافی، استفاده از فناوریهای نوآورانه در این طرح نقشی کلیدی دارد. او توضیح داد که پخش «صدای زیستگاههای سالم» از جمله صدای میگوهای اسنپینگ از طریق اسپیکرهای زیرآبی، تعداد نوزاد صدفهای جذبشده به هر متر بستر دریایی را بهطور چشمگیری افزایش داده است. «صدای زیستگاه سالم برای نوزاد صدفها مثل چراغ راهنماست. آنها به دنبال محیطی پر از پناهگاههای کوچک و جانوران ریز میگردند. ما با ساخت یک مسیر هشتمتری آزمایشی و پخش این صدا نشان دادیم که جذب صدفها چندین برابر میشود.»
«لوسی هود»، وزیر محیط زیست، آب و اقلیم استرالیای جنوبی، گفت دولت در حال تأمین بودجه ساخت ۲۵ صدفزار اجتماعی بر پایه پوستههای اهداشده و چهار صدفزار بزرگ آهکی است. او افزود: «این پروژهها علاوه بر فیلتر کردن آب، موجب احیای علفزارهای دریایی، افزایش تنوع زیستی و تقویت ذخایر ماهی میشوند.»
هود گفت بسیاری از مردم در پی مرگومیر گسترده آبزیان دچار «اندوه و اضطراب محیطزیستی» شدهاند، و این طرح راهی عملی برای مشارکت شهروندان فراهم میکند: «از ما پرسیدند چطور میتوانند کمک کنند. حالا میتوانند صدف، مُلاس و اسکالاپ محلی مصرف کنند، پوستهها را بدهند تا خشک و استریل شوند و بعد در صدفزارهای اجتماعی به کار روند.»
یکی از بخشهای تکمیلی طرح، همکاری با خیریه حفاظت از شیلات «اُزفیش» است که داوطلبان در آن بذر علفهای دریایی را جمعآوری میکنند، بذرها را در کیسههای کنفی قرار میدهند و در بستر دریا میگذارند تا زیستبومهای از بینرفته بازسازی شود.
این طرح بخشی از برنامه مشترک تابستانی دولت ایالتی و فدرال برای بازیابی جوامع و صنایع آسیبدیده از شکوفایی جلبکی و همچنین پایش و پژوهشهای بیشتر است.
بر اساس آخرین نتایج آزمایشها، گونه غالب شکوفایی جلبکی در سواحل آدلاید «کارنیا کریستاتا» بوده است؛ جلبکی که برخلاف تصور اولیه، آبهای خنکتر را ترجیح میدهد و این یافته امیدهایی درباره عدم تشدید شکوفایی در ماههای گرمتر ایجاد کرده است. هود اعلام کرد سطح کلروفیل-آ – شاخص تراکم جلبک – کاهش یافته و دولت «تا حدودی خوشبین» است.
افرادی که مایل به مشارکت در طرحهای احیا یا اهدای پوسته صدف هستند، میتوانند از طریق وبسایت رسمی دولت برای پاسخ به شکوفایی جلبکی ثبتنام کنند.
