شرکت آمریکایی جنرال موتورز پس از دههها تحقیق، آزمایش و همکاری بینالمللی، سرانجام پروژهی سلول سوختی هیدروژنی خود موسوم به «هیدروتک» را متوقف کرد. این تصمیم، نشانهای روشن از شکست نهایی هیدروژن در رقابت با سامانههای تمامبرقی و تأیید این واقعیت است که فیزیک و اقتصاد انرژی، مسیر آیندهی حملونقل را تعیین میکند.
جنرال موتورز پس از سالها فعالیت در زمینهی سلولهای سوختی، سرانجام توسعه نسل جدید «هیدروتک» را متوقف کرد؛ پروژهای که قرار بود سوخت هیدروژنی را به گزینهای پایدار برای خودروها، کامیونها و حتی لوکوموتیوها بدل کند.
این تصمیم پایان مسیری است که از دهه ۱۹۶۰ و با ساخت نخستین «الکتروون» آغاز شد و اکنون با واقعیتهای علمی و اقتصادی به نقطهای روشن رسیده است: هیدروژن بهعنوان سوخت حملونقل نه مقرونبهصرفه است، نه کارآمد.
به گفته کارشناسان، تبدیل برق به هیدروژن و بازتبدیل آن در خودرو، تنها حدود یکسوم انرژی اولیه را بازمیگرداند، در حالیکه سامانههای باتری حدود سهچهارم انرژی شبکه را به چرخها منتقل میکنند. همین اختلاف بنیادی باعث شد سرمایهگذاریها، زیرساختها و حتی بازار مصرف به سمت خودروهای برقی حرکت کنند.
در آمریکا تنها حدود ۶۰ ایستگاه سوختگیری هیدروژن وجود دارد، در مقابل بیش از ۲۵۰ هزار نقطه شارژ عمومی برای خودروهای برقی. به همین دلیل، پروژههای مشترک جنرال موتورز با شرکتهایی همچون هوندا، نیکولا و وابتک نیز یا متوقف شدهاند یا مسیر خود را تغییر دادهاند.
کارشناسان میگویند عقبنشینی جنرال موتورز بخشی از روندی گستردهتر است. بیش از ۳۰ درصد از شرکتهایی که زمانی در حوزه حملونقل هیدروژنی فعال بودند، یا از این بازار خارج شدهاند یا به فناوریهای باتری روی آوردهاند. حتی شرکتهایی که هنوز خروج خود را اعلام نکردهاند، بهگفته تحلیلگران، در سکوت راه خود را تغییر میدهند.
هیدروژن احتمالاً همچنان در صنایع شیمیایی، پالایش نفت و تولید آمونیاک باقی خواهد ماند، اما آینده حملونقل بهطور قطعی در دستان برق و باتری است.
