کارشناسان میگویند کانادا با رویکردی تازه در سیاستگذاری مالی و اقلیمی، در حال بازتعریف مفهوم «سرمایهگذاری پایدار» است؛ رویکردی که تلاش میکند میان گذار انرژی، رقابتپذیری اقتصادی و جذب سرمایه تعادل ایجاد کند.
گزارشها نشان میدهد کانادا بهتدریج در حال تغییر چارچوبهای رایج سرمایهگذاری پایدار است؛ تغییری که به گفته کارشناسان میتواند بر مسیر آینده بازارهای مالی سبز در این کشور تأثیر بگذارد.
در سالهای اخیر، دولت کانادا تلاش کرده با توسعه سیاستهای مالی و اقلیمی، چارچوبی تازه برای هدایت سرمایهها به سمت اقتصاد کمکربن ایجاد کند. یکی از مهمترین اقدامات در این مسیر، طراحی «طبقهبندی سرمایهگذاری پایدار» یا همان Taxonomy است؛ سیستمی که فعالیتهای اقتصادی «سبز» و «گذار» را تعریف میکند تا سرمایهگذاران بتوانند پروژههای همسو با اهداف اقلیمی را شناسایی کنند.
این طبقهبندی قرار است بهصورت داوطلبانه اجرا شود و فعالیتهایی را که با هدف کاهش انتشار گازهای گلخانهای یا تسهیل گذار صنایع پرکربن به اقتصاد کمکربن انجام میشوند، مشخص کند. هدف اصلی این ابزار ایجاد شفافیت برای سرمایهگذاران و تسهیل جریان سرمایه خصوصی به سمت پروژههای پایدار است.
با این حال، رویکرد کانادا نسبت به سرمایهگذاری پایدار با برخی تفاوتها نسبت به سیاستهای سختگیرانهتر در اروپا همراه است. در حالی که اتحادیه اروپا چارچوبهای دقیق و الزامآور برای تعریف فعالیتهای سبز ایجاد کرده، سیاستگذاران کانادایی بیشتر بر انعطافپذیری و امکان سرمایهگذاری در فعالیتهای «گذار» تأکید دارند؛ یعنی پروژههایی که هنوز کاملاً سبز نیستند اما به کاهش انتشار کربن در صنایع انرژیبر کمک میکنند.
برخی تحلیلگران این رویکرد را «عملگرایانه» میدانند، زیرا اقتصاد کانادا همچنان وابستگی قابل توجهی به بخش نفت و گاز دارد. به باور این گروه، تمرکز بر سرمایهگذاریهای انتقالی میتواند امکان تأمین مالی برای کاهش انتشار در صنایع موجود را فراهم کند. در مقابل، منتقدان هشدار میدهند که چنین رویکردی ممکن است استانداردهای سرمایهگذاری پایدار را تضعیف کرده و خطر «سبزشویی» یا Greenwashing را افزایش دهد.
در کنار این سیاستها، دولت کانادا برنامههایی برای تقویت افشای اطلاعات اقلیمی شرکتها و همسوسازی نظام مالی با اهداف کربنخنثی تا سال ۲۰۵۰ نیز دنبال میکند. این اقدامات بخشی از تلاش گستردهتر برای جذب سرمایههای جهانی در رقابت فزاینده کشورها برای تأمین مالی گذار انرژی محسوب میشود.
کارشناسان معتقدند نتیجه این سیاستها میتواند تعیین کند که آیا کانادا میتواند میان الزامات اقلیمی و واقعیتهای اقتصادی تعادل برقرار کند یا خیر؛ تعادلی که در نهایت تعریف عملی سرمایهگذاری پایدار در این کشور را شکل خواهد داد.
