نتایج یک مطالعه جهانی با مشارکت دو استاد دانشگاه ایالتی واشینگتن (WSU) نشان می‌دهد که تنوع در کشاورزی — از کشت چندمحصولی تا حفاظت از خاک و تنوع دام‌ها — می‌تواند همزمان امنیت غذایی، تنوع زیستی و رفاه اجتماعی را تقویت کند، بدون آن‌که بر عملکرد محصولات تأثیر منفی بگذارد.

به گزارش واشینگتن استیت یونیورسیتی، یافته‌های منتشرشده در نشریه‌ی معتبر Science حاصل همکاری ۵۸ پژوهشگر از مؤسسات علمی پنج قاره است. این پژوهش، که بر پایه‌ی تجزیه‌ و تحلیل داده‌های ۲۸ مطالعه جهانی انجام شد، نشان داد که استراتژی‌های گوناگون تنوع‌بخشی در کشاورزی، از کوچک‌ترین مزارع آفریقا تا سامانه‌های پیشرفته‌ی اروپایی، تأثیرات مثبت چشمگیری بر تنوع زیستی و امنیت غذایی دارند.

دیوید کراودر، استاد حشره‌شناسی WSU، گفت:
«نظریه‌ی رایج این است که تنوع در کشاورزی مفید است، اما نتایج این مطالعه فراتر از انتظار ما بود و نشان داد که مزایای آن بسیار قوی‌تر از آن چیزی است که تصور می‌کردیم.»

جِب اووِن، استاد دیگر این دانشگاه، با بررسی تأثیر پرندگان وحشی در مزارع ارگانیک دریافت که مزارع متنوع‌تر، تنوع پرندگان بیشتری دارند و حضور این پرندگان در کنترل آفات طبیعی بسیار مؤثر است. او تأکید کرد:
«پرندگان بومی با تغذیه از حشرات مضر، نیاز به سم‌پاشی را کاهش می‌دهند، بدون آن‌که بیماری یا خسارت جدیدی به مزارع وارد کنند.»

در این مطالعه، لورا وانگ راسموسن از دانشگاه کپنهاگ، به‌عنوان نویسنده‌ی اصلی، داده‌های گسترده از کشورهایی چون مالاوی، اندونزی، کلمبیا و آلمان را گردآوری و ترکیب کرد. او گفت:
«نتایج ما بسیار شفاف است؛ هرچه تنوع در روش‌های کشاورزی بیشتر باشد، منافع زیست‌محیطی و اجتماعی نیز افزایش می‌یابد.»

بر اساس نتایج، بیشترین اثر مثبت در امنیت غذایی مشاهده شده است و پس از آن تنوع زیستی و رفاه اجتماعی قرار دارند. در میان رویکردهای مختلف، تنوع دام‌ها و حفاظت از خاک بیشترین تأثیر را داشته‌اند.

بدون کاهش عملکرد محصولات:
یکی از یافته‌های قابل‌توجه این پژوهش، نبود کاهش در بازده محصولات در نتیجه‌ی کشاورزی متنوع است. دکتر اینگو گِراس از دانشگاه هوهنهایم گفت:
«برخلاف تصورات قبلی، تنوع‌بخشی در کشاورزی باعث افت عملکرد نمی‌شود — حتی در مزارع بزرگ اروپایی. در واقع، مزارع کوچک و چندمنظوره بیشترین بهبود در امنیت غذایی را تجربه کردند.»

به عنوان مثال، در مالاوی، کاشت درختان میوه در میان مزارع ذرت نه‌تنها رژیم غذایی خانوارهای روستایی را بهبود داده، بلکه منبع درآمدی جدید برای آنان ایجاد کرده است.

نتایج همچنین نشان داد که استراتژی‌هایی که به تنوع زیستی سود می‌رسانند، هم‌زمان امنیت غذایی و رفاه انسان‌ها را نیز افزایش می‌دهند؛ نوعی رابطه‌ی «برد-برد» میان طبیعت و جامعه.

جمع‌بندی:
به گفته‌ی پژوهشگران، این مطالعه پاسخی روشن برای سیاست‌گذاران و کشاورزان در سراسر جهان است:
«چه در مزارع کوچک آمریکای جنوبی و آفریقا، چه در کشاورزی صنعتی اروپا، تنوع بیشتر در تولید به نفع محیط زیست، مردم و امنیت غذایی است — و هیچ دلیلی برای ترس از آن وجود ندارد.»