نکات کلیدی خبر
- در یک مطالعه روی ۱۰۰ بیمار، ۷۰ درصد افراد دستکم در یکی از نمونههای ریوی خود میکروپلاستیک داشتند.
- میزان شناسایی میکروپلاستیک در بیماران مبتلا به سرطان ریه بیشتر از افراد بدون سرطان بود.
- ۶۶ درصد بیماران سرطانی در نمونه شستوشوی ریه خود میکروپلاستیک داشتند؛ این رقم برای گروه دیگر ۴۶ درصد بود.
- پلیپروپیلن و پلیاتیلن، دو نوع پلاستیک پرکاربرد در بستهبندی و کالاهای مصرفی، بیشترین ذرات شناساییشده بودند.
- پژوهشگران تأکید دارند که این مطالعه ارتباط را نشان میدهد و ثابت نمیکند میکروپلاستیک عامل بروز سرطان ریه است.
پایگاه خبری گزارش سبز: نتایج یک پژوهش جدید نشان میدهد بیماران مبتلا به سرطان ریه، در مقایسه با افراد فاقد این بیماری، احتمال بیشتری برای داشتن ذرات قابل تشخیص میکروپلاستیک در ریههای خود دارند؛ یافتهای که نگرانیها درباره پیامدهای ورود ذرات پلاستیکی از طریق هوای تنفسی به بدن انسان را افزایش داده است.
این پژوهش که قرار است در کنگره انجمن تنفسی اروپا در بارسلونای اسپانیا ارائه شود، ۱۰۰ بیمار را که برای بررسی مشکلات ریوی تحت برونکوسکوپی قرار گرفته بودند، بررسی کرده است.
۲۳۲ ذره میکروپلاستیک در نمونهها
پژوهشگران دانشگاه کالج دوبلین و دانشگاه تسالی یونان، از بیماران نمونه شستوشوی ریه دریافت کردند و از نیمی از آنها نیز نمونه کوچکی از بافت ریه گرفتند.
از میان ۱۰۰ شرکتکننده، ۵۰ نفر بعدها به سرطان ریه مبتلا تشخیص داده شدند و ۵۰ نفر دیگر سرطان نداشتند. در مجموع، ۲۳۲ ذره میکروپلاستیک در نمونههای بررسیشده شناسایی شد و ۷۰ درصد بیماران دستکم در یکی از نمونههای خود دارای ذرات قابل تشخیص پلاستیک بودند.
نتایج نشان داد میکروپلاستیک در نمونه شستوشوی ریه ۶۶ درصد بیماران مبتلا به سرطان ریه شناسایی شد، در حالی که این رقم در افراد بدون سرطان ۴۶ درصد بود.
همچنین، زمانی که نمونههای شستوشوی ریه و بافت ریه بهصورت ترکیبی بررسی شدند، بیماران مبتلا به سرطان هم احتمال بیشتری برای داشتن میکروپلاستیک داشتند و هم بار کلی ذرات پلاستیکی در ریه آنها بیشتر بود.
پلاستیکهای روزمره در ریه انسان
پلیپروپیلن و پلیاتیلن بیشترین انواع پلاستیک شناساییشده در این پژوهش بودند؛ موادی که بهطور گسترده در بستهبندی مواد غذایی، منسوجات، لوازم خانگی و کالاهای مصرفی استفاده میشوند.
پژوهشگران همچنین به الگوی غیرمنتظرهای برخوردند. بیمارانی که میزان بیشتری میکروپلاستیک در نمونه شستوشوی ریه داشتند، گاهی میزان کمتری از این ذرات را در نمونه بافتی نشان میدادند و برعکس.
به گفته محققان، این موضوع میتواند نشان دهد که میکروپلاستیکها بهطور یکنواخت در ریه توزیع نمیشوند و بخشهای مختلف ریه ممکن است توان متفاوتی برای نگهداری یا دفع این ذرات داشته باشند.
ارتباط، نه اثبات علت
ایلیاس دیمیاس، از پژوهشگران این مطالعه، تأکید کرده است که یافتهها نباید به معنای اثبات نقش میکروپلاستیک در ایجاد سرطان تلقی شود.
به گفته او، این امکان وجود دارد که ریههای سرطانی یا بیمار، نسبت به ریههای سالم توان متفاوتی در به دام انداختن یا دفع ذرات میکروپلاستیک داشته باشند. بنابراین هنوز مشخص نیست که افزایش ذرات پلاستیکی در ریه به بروز بیماری کمک میکند یا خود بیماری باعث تجمع بیشتر این ذرات میشود.
دیمیاس گفته است مطالعات بلندمدت و تحقیقات آزمایشگاهی بیشتری برای مشخص شدن رابطه علت و معلولی میان آلودگی میکروپلاستیکی و بیماریهای ریوی ضروری است.
پژوهشگران اکنون بررسی نمونههای بیماران مبتلا به بیماریهای مزمن ریه را نیز آغاز کردهاند تا نقش احتمالی میکروپلاستیکها در ایجاد زخم ریوی و پیشرفت بیماریهای تنفسی را بررسی کنند.
این یافتهها در شرایطی منتشر میشود که شواهد علمی درباره حضور گسترده میکروپلاستیک در هوا، آب، غذا و بدن انسان رو به افزایش است. با این حال، دانشمندان هنوز اطلاعات دقیقی درباره میزان طبیعی این ذرات در بدن و پیامدهای بلندمدت آنها برای سلامت انسان ندارند.
