نکات کلیدی خبر
- دمای میانگین سطح اقیانوسهای جهان در ماه اوت به ۲۱.۱ درجه سانتیگراد رسید؛ بالاترین میزان ثبتشده تاکنون.
- افزایش دمای اقیانوسها با بالاآمدن سطح آب، تشدید طوفانها و موجهای گرمای دریایی مرتبط است.
- پدیده النینو در رکورد جدید دمای اقیانوسها نقش دارد، اما گرمایش ناشی از فعالیتهای انسانی عامل زمینهای اصلی است.
- تعداد روزهای وقوع موجهای گرمای دریایی در جهان از اوایل دهه ۱۹۹۰ بیش از سه برابر شده است.
- اقیانوسهای گرمتر توانایی کمتری برای جذب دیاکسیدکربن دارند و این مسئله میتواند یکی از مهمترین ضربهگیرهای طبیعی زمین در برابر گرمایش جهانی را تضعیف کند.
دمای سطح اقیانوسهای جهان در خارج از مناطق قطبی روز شنبه به ۲۱.۱ درجه سانتیگراد رسید و رکورد جدیدی را به ثبت رساند؛ رکوردی که به گفته دانشمندان، نشانهای جدی از تشدید فشارهای اقلیمی بر اقیانوسهاست.
دادههای جدید سرویس تغییرات اقلیمی کوپرنیک اتحادیه اروپا نشان میدهد این افزایش دما در شرایطی رخ داده که معمولاً بالاترین دمای جهانی اقیانوسها در ماههای مارس و آوریل ثبت میشود. به همین دلیل، ثبت رکورد جدید در ماه اوت اهمیت بیشتری دارد.
اقیانوسها؛ مخزن اصلی گرمای زمین
بیش از ۹۰ درصد گرمای بهدامافتاده ناشی از انتشار دیاکسیدکربن حاصل از سوختهای فسیلی وارد اقیانوسها میشود. افزایش دمای آب دریاها نیز پیامدهای گستردهای دارد؛ از افزایش سطح آب دریا و خطر سیلابهای ساحلی گرفته تا تشدید طوفانها و موجهای گرمای دریایی.
آب گرمتر انرژی و بخار آب بیشتری به جو منتقل میکند و میتواند بارشهای شدید و طوفانها را تقویت کند. از سوی دیگر، موجهای گرمای دریایی با افزایش فشار بر اکوسیستمهای دریایی، به حیات آبزیان و معیشت جوامع ساحلی آسیب میزنند.
نقش النینو در رکورد جدید
یکی از عوامل تشدیدکننده گرمای فعلی اقیانوسها، شکلگیری سریع یک النینوی قدرتمند است؛ پدیدهای طبیعی که میتواند دمای جهانی را افزایش دهد و الگوهای آبوهوایی را در مناطق مختلف جهان تغییر دهد.
با این حال، سامانتا برگس، از سرویس تغییرات اقلیمی کوپرنیک، تأکید کرده است که النینو تنها به گرمای موجود در سیستم اقلیمی اضافه میکند و این اتفاق بر بستری از دههها گرمایش ناشی از فعالیتهای انسانی رخ داده است.
به گفته او، تعداد روزهای موج گرمای دریایی در جهان از اوایل دهه ۱۹۹۰ تاکنون بیش از سه برابر شده است.
کاهش توان اقیانوسها برای جذب کربن
اقیانوسها بخش قابلتوجهی از دیاکسیدکربن ناشی از مصرف سوختهای فسیلی و تخریب جنگلها را جذب میکنند، اما با گرمتر شدن آب، کارایی اقیانوسها در جذب دیاکسیدکربن کاهش مییابد.
ادامه این روند میتواند ظرفیت یکی از مهمترین مخازن طبیعی کربن زمین را تضعیف کرده و در نتیجه، به تشدید گرمایش جهانی کمک کند.
برای مقابله با گرمایش اقیانوسها، کارشناسان بر دو اقدام اصلی تأکید دارند: کاهش سریع انتشار سوختهای فسیلی و حفاظت از اکوسیستمهای دریایی و ساحلی مانند جنگلهای کلپ، مانگروها، تالابها و صخرههای مرجانی.
دادههای سرویس کوپرنیک که این رکورد را نشان میدهد، اقیانوسهای خارج از مناطق قطبی را پوشش میدهد و سری زمانی آن به سال ۱۹۷۹ بازمیگردد؛ دورهای که دادههای ماهوارهای با کیفیت بالا در دسترس قرار گرفت.
