ویکتور هوگو راموس | ترجمه اختصاصی اکو اسکوپ
در شرایطی که بیثباتی و دوقطبیسازی، مسیر حرکت جمعی برای مقابله با تغییرات اقلیمی و دستیابی به اهداف توسعه پایدار را دشوار میسازد، بازنگری در شیوههای ارتباطی و استراتژیها، بهویژه برای کسبوکارهای مسئولمحور، ضروری است. بسیاری از رهبران در این فضا دچار بیانگیزگی شده یا رویکردی واکنشی اتخاذ میکنند. اما یافتههای علوم اعصاب دیدگاه متفاوتی ارائه میدهند.
کریس دیمایر، عصبشناس، در سخنرانی TED خود بیان میکند که اقدام کردن و به اشتراک گذاشتن تجربه آن، قویترین محرک برای پیشرفت جمعی در برابر چالشهای اقلیمی است. برخلاف تصور رایج که ابتدا باید آگاهی ایجاد کرد و سپس آن را به اقدام تبدیل نمود، او توضیح میدهد که فرایند «اقدام باعث باور میشود» اغلب زمانی اتفاق میافتد که فرد بدون باور قوی اولیه، دست به عمل میزند و سپس باورهایش بر اساس آن شکل میگیرد. این مدل ذهنی افراد را از وضعیت رکود ذهنی خارج کرده و به سمت حرکت سوق میدهد.
دیمایر تأکید میکند: «وقتی چرخه اقدام-باور خود را فعال کردید، داستانِ انجام دادنتان را بازگو کنید – نه برای قانع کردن دیگران، بلکه چون ممکن است الهامبخش کسی باشد که با مانعی مشابه درگیر است.»
برداشت نویسنده از این سخنرانی آن است که الهامبخشی، نه اطلاعات صرف، مؤثرترین راه برای ترغیب دیگران به اقدام است. البته آگاهسازی همچنان ضروری است، اما نباید با ایجاد ترس یا اضطراب، احساس ناتوانی یا یأس در مخاطب ایجاد کند.
رهبرانی که از کسبوکار به عنوان ابزاری برای خیر جمعی استفاده میکنند، با گنجاندن استراتژیهای اقلیمی در فرآیندهای کاری خود، الهامبخش دیگران هستند. این فعالیتها نهتنها انگیزهبخشاند، بلکه الگویی برای پیشرفت، یادگیری و اشتراکگذاری نیز فراهم میسازند.
شرکتها میتوانند با همراستا کردن این اقدامات با فعالیتهای ارتباطی، بازاریابی و تولید محتوا، تأثیر خود را افزایش دهند. روایتهایی از مسیر، چالشها، و اصلاحات در کنار دستاوردها، میتواند الهامبخش افراد در شرایط مختلف باشد. هدف، قهرمانسازی از برندها نیست؛ بلکه ترویج این پیام است که حتی تصمیمهای کوچک در جهت درست، ارزشمندند — حتی اگر احساس کنیم این اقدامات تغییری ایجاد نمیکنند.
ما میتوانیم دستاوردهای بزرگ را به اشتراک بگذاریم، اما در قالبی در دسترس و متصل به واقعیتهای متنوع اجتماعی. همچنین میتوانیم دلایل و اطلاعات پشت تصمیماتمان را مطرح کنیم، ولی چیزی نیرومندتر از اشتیاق و پایداری برای ادامه مسیر تأثیر مثبت وجود ندارد.
با اقدام کردن خودمان در برابر چالشهای اقلیمی، میتوانیم چشمانداز و امکانات را برای دیگران ملموس کنیم و زمینهساز پیشرفت جمعی باشیم.
