آخرین به‌روزرسانی خبرها:
از خبر تا اثر
صفحه اصلی > یادداشت و تحلیل : چرا اکنون خودروی برقی ندارم و چه زمانی دوباره یکی خواهم داشت؟

چرا اکنون خودروی برقی ندارم و چه زمانی دوباره یکی خواهم داشت؟

این خبر را به اشتراک بگذارید

جنیفر سنسیبا، خبرنگار حوزه خودروهای برقی، در مقاله‌ای شخصی به تجربه‌ خود از داشتن و سپس کنار گذاشتن خودروی برقی می‌پردازد و دلایلش برای نداشتن یک خودروی الکتریکی در حال حاضر را با مخاطبان به اشتراک می‌گذارد. او همچنین چشم‌انداز خود را درباره آینده و بازگشت دوباره‌اش به دنیای خودروهای الکتریکی ترسیم می‌کند.

سنسیبا که سابقه‌ی استفاده مداوم از خودروهای برقی را دارد، در این مقاله می‌نویسد: «اگرچه همه کسانی که درباره خودروهای برقی می‌نویسند، لزوماً خودشان صاحب یکی از آن‌ها نیستند، اما من سال‌هاست که همیشه یک خودروی برقی در پارکینگ خانه‌ام داشته‌ام.» وی خودروهایی همچون نیسان لیف ۲۰۱۱، شورولت وُلت، لیف ۲۰۱۸ و بولت EUV مدل ۲۰۲۲ را از جمله تجربیات خود در این حوزه برمی‌شمرد.

با این حال، او اکنون دیگر خودروی برقی ندارد. دلیل اصلی این تصمیم به تغییر الگوی استفاده‌اش از حمل‌ونقل بازمی‌گردد.

تغییر نیازهای حمل‌ونقل؛ از خودرو تا دوچرخه

سنسیبا می‌گوید استفاده‌اش از خودروی برقی به‌شدت کاهش یافته بود. در حالی‌که متوسط پیمایش سالانه رانندگان آمریکایی حدود ۱۲۵۰۰ مایل است، او تنها ۸۰۰۰ مایل در سال رانندگی می‌کرد که عمده آن مربوط به سفرهای جاده‌ای بود. استفاده روزمره‌اش از خودرو به هفته‌ای دو بار محدود شده بود و در بسیاری از موارد، مسیرها کمتر از دو مایل بودند.

او ادامه می‌دهد: «راندن دو مایل با خودرو جذاب نیست، اما دوچرخه‌سواری در همان مسیر می‌تواند سرگرم‌کننده، مفید برای سلامتی و فرصتی برای هوای تازه باشد.» با این تغییر رویکرد، استفاده از بولت کمتر و کمتر شد.

سفرهای جاده‌ای و محدودیت‌های خودروهای برقی

سنسیبا تصریح می‌کند که شورولت بولت هیچ‌گاه گزینه‌ی مناسبی برای سفرهای طولانی نبوده، چرا که توان شارژ آن تنها ۵۰ کیلووات بود. به گفته او، این میزان شارژ برای سفرهای جاده‌ای که در آن نیاز به کشیدن تریلر نیز وجود داشت، ناکافی بود.

او می‌افزاید: «برنامه‌ام این بود که یک کمپر کوچک A-frame بخرم و با بولت آن را بکشم، اما سفر سال گذشته‌ام از شرق تا غرب آمریکا با کشیدن تریلر، باعث شد از این ایده صرف‌نظر کنم.»

سنسیبا معتقد است که خودروهایی مانند فورد F-۱۵۰ Lightning با پک باتری بزرگ، ریویان R1S یا شورولت سیلورادو EV می‌توانند گزینه‌های مناسبی برای کشیدن تریلر باشند. او خودرو سیلورادو را «تقریباً ایده‌آل» توصیف می‌کند؛ خودرویی که با ظرفیت پیمایش ۴۵۰ مایل، می‌تواند با تریلر حدود ۲۰۰ مایل بپیماید. سرعت شارژ ۳۵۰ کیلوواتی نیز بخشی از نگرانی‌ها را رفع می‌کند.

با این حال، قیمت حدود ۱۰۰ هزار دلاری این خودروها مانعی بزرگ است. حتی نسخه‌های دست‌دوم لایتنینگ با پک باتری بزرگ نیز فراتر از توان مالی او هستند. به همین دلیل، سنسیبا یک شورولت سابربن مدل ۲۰۰۱ با کارکرد پایین خریداری کرده که با اندکی تعمیرات اکنون خودروی قابل قبولی برای کشیدن تریلر محسوب می‌شود، بدون آن‌که قسط ماهانه‌ای داشته باشد.

وضعیت فعلی؛ دوچرخه برای مسیرهای کوتاه، سابربن برای سفر

در نتیجه، خودروی برقی بولت دیگر کارایی چندانی نداشت. دوچرخه‌ها نیازهای روزمره و کوتاه را تأمین می‌کردند و سابربن سفرهای طولانی را پوشش می‌داد. از این رو، نگه‌داشتن خودروی برقی دیگر توجیه اقتصادی و عملی نداشت.

چه زمانی دوباره خودروی برقی خواهم خرید؟

به گفته سنسیبا، مسئله اصلی «زمان» است. او اشاره می‌کند که نسخه‌های اجاره‌ای سیلورادو EV که اخیراً وارد بازار شده‌اند، در حال حاضر حدود ۵۰ هزار دلار قیمت دارند. اگر این رقم به حدود ۳۵ هزار دلار کاهش یابد، احتمالاً او قادر خواهد بود بدون فشار بر بودجه خانوادگی، یکی از آن‌ها را خریداری کند.

او می‌نویسد: «سیلورادو می‌تواند بسیاری از مشکلات من برای سفر با تریلر را حل کند. با تریلر ۵۰۰۰ پوندی من، انتظار حدود ۲۰۰ مایل برد دارم که معادل بیش از سه ساعت رانندگی است.»

با قابلیت شارژ سریع و داشتن یک خانه متحرک (کمپر) برای استراحت در زمان شارژ، توقف‌های شارژ دیگر چندان آزاردهنده نخواهند بود.

زیرساخت‌های شارژ؛ مانع بزرگ دیگر

سنسیبا در ادامه به یک مانع مهم دیگر اشاره می‌کند: طراحی ضعیف بسیاری از ایستگاه‌های شارژ. او می‌گوید بسیاری از این ایستگاه‌ها به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که برای خودروهایی که تریلر می‌کشند مناسب نیستند. اغلب به جای طراحی ایستگاه‌های «عبوری» که بدون جدا کردن تریلر بتوان شارژ کرد، ایستگاه‌هایی با یک فضای پارک و کابل‌های کوتاه ساخته شده‌اند که بیشتر برای خودروهای معمولی مناسب هستند.

او تأکید می‌کند که بسیاری از ایستگاه‌های جدید در سال ۲۰۲۵ نیز بدون طراحی عبوری ساخته می‌شوند که اشتباهی تکراری و پرهزینه است. به گفته او، این در حالی است که وجود حداقل دو ایستگاه عبوری در هر مکان شارژ بین‌شهری باید به یک استاندارد تبدیل شود.

سنسیبا می‌نویسد: «وقتی برای شارژ هر بار باید از خودرو پیاده شوی، زیر باران یا در گرما و سرما تریلر را جدا کنی و دوباره وصل کنی، دیگر آن توقف ۲۰ تا ۴۵ دقیقه‌ای جذابیتی ندارد. این مشکل تنها مربوط به من نیست.»

جمع‌بندی

سنسیبا در پایان تاکید می‌کند که همچنان به آینده خودروهای برقی خوش‌بین است، اما برای بازگشت دوباره به استفاده از این خودروها، دو اتفاق باید بیفتد: اول کاهش قیمت مدل‌های مناسب برای سفر با تریلر، و دوم توسعه زیرساخت‌های هوشمندانه برای شارژ در مسیرهای بین‌شهری.


درباره نویسنده

به توسعه پایدار و مسئولیت اجتماعی علاقه‌مندم و باور دارم آینده جامعه فقط با ایجاد تعادل بین اقتصاد، جامعه و محیط‌زیست ساخته می‌شود. سعی می‌کنم در حد توانم با کار و فعالیت‌هایم اثر مثبتی بگذارم و به افزایش آگاهی درباره پایداری، عدالت اجتماعی و مسئولیت‌پذیری در کسب‌وکارها و نهادهای اجتماعی کمک کنم.

از خبر تا اثر

پایگاه خبری و تحلیلی گزارش سبز

رسانه‌ای داده‌محور در حوزه توسعه پایدار، محیط‌زیست، اقتصاد پایدار، سیاست‌گذاری و مسئولیت اجتماعی.

مجوزها و اعتبار

مجوز انتشار شماره ۱۰۰۸۶۱؛ برای استعلام روی نشان‌ها کلیک کنید.

با عشق برای ایران