نکات کلیدی خبر
- حدود ۴۰ درصد مواد غذایی مورد نیاز بریتانیا از خارج وارد میشود.
- ۸۰ درصد میوه و ۴۷ درصد سبزی مصرفی بریتانیا وارداتی است.
- ۱۸ کشور از ۲۰ کشور اصلی تأمینکننده مواد غذایی سالم بریتانیا در برابر تغییرات اقلیمی آسیبپذیرند.
- بخش قابل توجهی از میوهها و سبزیجاتی که بریتانیا وارد میکند، قابلیت تولید داخلی دارند.
هشدار درباره آسیبپذیری زنجیره تأمین غذا
به گزارش پایگاه خبری، تحلیلی گزارش سبز، بریتانیا به دلیل وابستگی به واردات میوه و سبزی از کشورهایی که خود با فشار شدیدتر تغییرات اقلیمی مواجه هستند، در برابر افزایش قیمت مواد غذایی و اختلال در زنجیره تأمین آسیبپذیر شده است.
بر اساس گزارش جدید بنیاد غذا، این وضعیت در شرایطی اهمیت بیشتری پیدا کرده که بریتانیا در سال جاری میلادی با پنج موج گرمای بیسابقه، خشکسالی، آتشسوزی و آسیب به محصولات کشاورزی روبهرو بوده است. گرما و خشکی شدید، تولید داخلی برخی محصولات را کاهش داده و همزمان نگرانیها درباره آینده امنیت غذایی این کشور را افزایش داده است.
اگرچه بریتانیا در تولید غلات، گوشت، شیر و تخممرغ تا حد زیادی میتواند نیاز داخلی خود را تأمین کند، اما نسبت خودکفایی غذایی این کشور در مقایسه با بسیاری از کشورهای بزرگ اروپای غربی پایین است.
حدود ۴۰ درصد مواد غذایی مصرفی بریتانیا از خارج از کشور تأمین میشود. این رقم برای میوه به حدود ۸۰ درصد و برای سبزیجات به ۴۷ درصد میرسد؛ سطحی از وابستگی که بریتانیا را در میان کشورهای اروپایی، بهویژه در بخش میوه، به یکی از وابستهترین کشورها به واردات تبدیل کرده است.
وابستگی به کشورهای آسیبپذیر اقلیمی
گزارش بنیاد غذا نشان میدهد مشکل تنها حجم بالای واردات نیست، بلکه منشأ این واردات نیز اهمیت دارد.
از میان ۲۰ کشور اصلی تأمینکننده مواد غذایی سالم برای بازار بریتانیا، ۱۸ کشور، معادل ۹۰ درصد، در برابر پیامدهای تغییرات اقلیمی از آسیبپذیری متوسط تا شدید برخوردارند.
این مسئله میتواند در سالهای آینده اهمیت بیشتری پیدا کند؛ زیرا تغییرات اقلیمی در بسیاری از مناطق تولیدکننده محصولات کشاورزی، شرایط رشد را دشوارتر میکند.
هیئت بیندولتی تغییر اقلیم سازمان ملل متحد، IPCC، پیشبینی کرده است که بدون اقدامات مؤثر برای افزایش تابآوری کشاورزی، افزایش دما به کاهش عملکرد محصولات، تنش گرمایی گیاهان و افت کیفیت میوهها، سبزیجات و سایر محصولات کشاورزی منجر خواهد شد.
این پیامدها بهویژه در مناطق مدیترانه، شمال آفریقا و بخشهایی از آمریکای جنوبی و مرکزی میتواند شدیدتر باشد؛ مناطقی که نقش مهمی در تأمین محصولات کشاورزی مورد نیاز بازارهای جهانی دارند.
محصولاتی که بریتانیا میتواند خودش تولید کند
بخشی از نگرانی بنیاد غذا به محصولاتی مربوط میشود که امکان تولید آنها در داخل بریتانیا وجود دارد، اما این کشور همچنان بخش قابل توجهی از نیاز خود را از خارج تأمین میکند.
از میان ۹ نوع میوهای که بیشترین میزان خرید را در بریتانیا دارند، پنج محصول شامل سیب، توتفرنگی، بلوبری، تمشک و گلابی قابلیت تولید داخلی دارند.
با این حال، بریتانیا برای چهار مورد از این پنج محصول، کمتر از ۴۰ درصد میزان مصرف داخلی خود را تولید میکند.
در بخش سبزیجات نیز هویج تنها محصولی است که بریتانیا در آن به سطح بالایی از خودکفایی رسیده و حدود ۹۴ درصد نیاز مصرفی خود را در داخل تولید میکند.
در مقابل، برای محصولاتی مانند گوجهفرنگی، قارچ، فلفل دلمهای، خیار، پیاز، کلم بروکلی و لوبیا سبز، ظرفیت افزایش تولید داخلی وجود دارد؛ اما در حال حاضر تنها حدود نیمی از نیاز بازار از تولیدکنندگان داخلی تأمین میشود.
فشار هزینه بر کشاورزان بریتانیایی
افزایش تولید داخلی اما بدون رفع موانع موجود برای کشاورزان و تولیدکنندگان امکانپذیر نخواهد بود.
کسبوکارهای فعال در بخش باغبانی، بهویژه واحدهایی که از گلخانه استفاده میکنند، مدتهاست نسبت به افزایش هزینه انرژی هشدار میدهند. هزینه انرژی در بریتانیا بالاتر از بسیاری از کشورهای همسایه اروپایی است و همین مسئله برخی تولیدکنندگان را به کاهش سطح تولید واداشته است.
در کنار هزینه انرژی، کمبود نیروی کار، شرایط نامساعد جوی و تغییرات ایجادشده در نظام یارانههای کشاورزی پس از برگزیت نیز از دیگر چالشهای تولیدکنندگان بریتانیایی محسوب میشوند.
برنامه دولت برای بخش باغبانی
تولیدکنندگان مواد غذایی و فعالان بخش کشاورزی اکنون از دولت بریتانیا میخواهند بخشی از این مشکلات را در برنامه آتی رشد بخش باغبانی برطرف کند.
بنیاد غذا نیز بر این باور است که سیاست غذایی بریتانیا باید میان آنچه کشور قادر به تولید آن است و آنچه مردم برای داشتن یک رژیم غذایی سالم مصرف میکنند، هماهنگی بیشتری ایجاد کند.
در شرایطی که بحران اقلیمی هم تولید داخلی و هم تولید در کشورهای صادرکننده مواد غذایی را تحت فشار قرار داده، افزایش ظرفیت تولید داخلی میتواند یکی از راهکارهای کاهش آسیبپذیری بریتانیا در برابر شوکهای قیمتی و اختلالات زنجیره تأمین باشد.
