به نقل از Sustainability Times، در دورانی که جهان با بحران‌های زیست‌محیطی و کمبود منابع طبیعی روبه‌روست، گروهی از دانشجویان معماری در آلمان دست به اقدامی جسورانه زده‌اند. آن‌ها با استفاده از مایسلیوم (شبکهٔ رشته‌ای و ریشه‌مانند قارچ‌ها)، سازه‌ای زیستی و نوآورانه ساخته‌اند که «مای‌گلو» (MyGlu) نام دارد؛ یک خانه گنبدی‌شکل سبک و قابل‌حمل که به طور ویژه برای مناطق گرم و خشک طراحی شده است.

 این پروژه که در دانشگاه علوم کاربردی فرانکفورت (Frankfurt UAS) اجرا شده، چشم‌اندازی تازه از نسل جدید مسکن‌های کم‌هزینه، سازگار با محیط‌زیست و قابل‌تطبیق با شرایط اقلیمی مختلف ارائه می‌دهد. در زمانی که مصالح ساختمانی سنتی کمیاب یا گران شده‌اند، «مای‌گلو» روزنه‌ای از امید برای آیندهٔ ساخت‌وساز پایدار به شمار می‌رود.

سرپناهی پایدار و دوستدار محیط‌زیست

 پروژهٔ «مای‌گلو» نشان می‌دهد که مایسلیوم می‌تواند به‌عنوان یک مادهٔ زیستی جدید در صنعت ساخت‌وساز استفاده شود. برخلاف مصالح سنتی، مایسلیوم هم سبک است و هم قابل مونتاژ، به همین دلیل حمل‌ونقل و سرهم کردن آن بسیار آسان است.

 هر قطعه از این سازه با رشد مایسلیوم روی ضایعات چوب تولید می‌شود و به همین دلیل گزینه‌ای دوستدار محیط‌زیست محسوب می‌شود. این سازه علاوه بر عایق طبیعی بودن، خاصیت جذب صدا نیز دارد و می‌تواند به‌عنوان سرپناه موقت در مناطق آسیب‌دیده از تغییرات اقلیمی یا بحران‌های انسانی مورداستفاده قرار گیرد.

 «فلوریان مِل»، استاد دانشگاه فرانکفورت، تأکید می‌کند که ادغام ساخت‌وساز مبتنی بر مایسلیوم در پژوهش‌های دانشگاهی اهمیت زیادی دارد. او می‌گوید: «هدف ما این است که مایسلیوم را به یکی از پایه‌های اصلی پژوهش در حوزهٔ ساخت‌وساز پایدار تبدیل کنیم.» این رویکرد با تلاش‌های جهانی برای کاهش ردپای کربن و سازگاری با تغییرات اقلیمی هماهنگ است.

نوآوری در ساخت و عملکرد چشمگیر

 نمونهٔ اولیهٔ «مای‌گلو» به دلیل نوآوری در روش ساخت بسیار چشمگیر است. استفاده از مایسلیوم باعث شده تا سازه‌ای کاملاً قابل‌تجزیه و کربن‌خنثی ساخته شود. این ویژگی همسو با روند جهانی در بازنگری و تغییر در انتخاب مصالح سنتی در شرایط بحران اقلیمی و اختلال‌های زنجیرهٔ تأمین است.

 مایسلیوم نیاز به انرژی کمی برای رشد دارد و انعطاف‌پذیری بالایی دارد. آزمایش‌ها نشان داده‌اند که «مای‌گلو» از نظر عایق حرارتی و صوتی عملکرد بسیار خوبی دارد. این سازه در اقلیم‌های گرم، فضای داخلی را خنک‌تر نگه می‌دارد و خاصیت جذب صدا آن را به گزینه‌ای ارزشمند برای کمپ‌های پناهندگان یا مناطق بحران‌زده تبدیل می‌کند. همین نوآوری باعث شد که «مای‌گلو» جایزهٔ Sustain Award دانشگاه فرانکفورت را به خود اختصاص دهد.

تأثیر آموزشی و زیست‌محیطی

 «مای‌گلو» فقط یک دستاورد معماری نیست، بلکه نمونه‌ای از آموزش پیشرو و آینده‌نگر نیز محسوب می‌شود. مشارکت دانشجویان در این پروژه، نسل تازه‌ای از معماران را پرورش می‌دهد که به توسعهٔ پایدار متعهد هستند.

 «سوزانه رَگله»، معاون دانشگاه، دربارهٔ نقش این پروژه در پیشبرد اهداف توسعهٔ پایدار سازمان ملل می‌گوید: «مای‌گلو نشان می‌دهد که می‌توان به ساخت‌وسازی اقلیم‌خنثی دست یافت و درعین‌حال کیفیت آموزش را ارتقا داد.»

 «آسترید شولت»، رئیس بنیاد پژوهش و آموزش فرانکفورت نیز تأکید کرد که این پروژه با روش ساخت ساده، کربن‌خنثی و قابل‌تکرار خود می‌تواند الهام‌بخش اقدامات پایدار در بخش‌های مختلف باشد و در آینده به‌عنوان الگویی برای پروژه‌های آموزشی و صنعتی دیگر مورداستفاده قرار گیرد.

آیندهٔ خانه‌های قارچی

 در جهانی که با تغییرات اقلیمی و کمبود منابع روبه‌روست، پروژهٔ «مای‌گلو» راهکاری امیدوارکننده برای جایگزینی مصالح سنتی ارائه می‌دهد. موفقیت این پروژه توجه بسیاری از پژوهشگران و صنعتگران را به مایسلیوم به‌عنوان یک مادهٔ کارآمد و پایدار جلب کرده است؛ ماده‌ای که نه‌تنها از ضایعات تولید می‌شود؛ بلکه پس از پایان عمر خود نیز به طور کامل به چرخهٔ طبیعت بازمی‌گردد.

 چالش اصلی پیش رو، تولید در مقیاس صنعتی و ورود به بازار ساخت‌وساز جهانی است. این امر نیازمند همکاری میان پژوهشگران، صنعتگران و سیاست‌گذاران خواهد بود. بااین‌حال، «مای‌گلو» نشان داده است که آیندهٔ معماری پایدار می‌تواند با همین روش‌های طبیعی و زیستی رقم بخورد.

 پرسش اصلی اینجاست: آیا در آینده خانه‌های ما به‌جای بتن و فولاد، از قارچ ساخته خواهند شد؟